Lagamentum Teres
@duramatervet
Veteriner Hekim
Lisans
Van
1987
143 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Lea Ypi'nin çocukluk ve gençlik dönemine dair otobiyografik bir anlatı, bir anı kitabı bu.
Sadece bireysel bir büyüme hikayesi değil; aynı zamanda bir ülkenin, bir ideolojinin, bir kuşağın da büyüme sancıları, parçalanışı. Yazar Arnavutluk’un komünizmden liberal ekonomiye geçiş sürecini kişisel ama bir o kadar da politik bir pencereden aktarmaya çalışıyor. Gözünü dikip baktığı kavramsa “özgürlük”.
Çocukluğu, komünist rejimin hâkim olduğu bir Arnavutluk’ta geçiyor. Okullarda eşitlik, dayanışma, kolektivizm öğretiliyor. İnsani ilişkilere yardımlaşma, dayanışma yön veriyor. Ama evlerin içinde fısıltıyla konuşulan bir korku var: yanlış bir söz, yanlış bir ifade, hatta Enver Hoca’ya duyulan sevgideki eksiklik bile hayatları altüst edebilir. Ve bir de sınırların yarattığı huzursuzluk: “Benim ailem sosyalizmi sınırlanmayla eşit sayıyordu: kim olmak istediklerinin, hata yapma ve bu hatalardan öğrenme haklarının, dünyayı kendi koşullarıyla keşfetmelerinin sınırlanmasıyla.”
Ypi’nin büyüme süreci, bu sistemin çöküşüyle devam ediyor. Yerine gelen kapitalist düzen ise bekleneni vermiyor. Evet, artık daha fazla serbestlik! var ama artan yoksulluk, işsizlik, eşitsizlik, güvensizlik ve toplumsal çözülme “özgürlük” fikrine kara bir gölge düşürüyor. Yazar bu dönemi şöyle nefis özetliyor: “Nihayet gelmişti özgürlük ama soğuk sunulan bir yemeğe benziyordu. Pek az çiğneyip hemen yuttuk, açlığımız geçmedi. Bize yemek artıkları mı verildi diye merak edenler oldu. Kimileri de verilenin sadece soğuk başlangıçlar olduğunu söyledi.”
Kitabın en çarpıcı yanı, yazarın iki dünya arasında sıkışmışlığı çok iyi vermesi. Her iki sistemde de bireyin nasıl yalnızlaşabildiğini, aidiyetin nasıl bir illüzyona dönüşebildiğini çok güzel anlatıyor.
Özgür, özgürlük fikrini kolay cevaplar yerine zor sorularla
Lagamentum Teres
Çok iyi bir anı kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu hayata gelip de bir Dostoyevski kitabı; bir Oğuz Atay romanı; bir İsmet Özel şiiri okuyabildiğim için kendimi çok ama çok şanslı hissediyorum
Lagamentum Teres
İsmet özel ☺️
Bu kitaba duyduğum Saygı büyüktür SevgiEdebiyat
Çok uzun zamandır okuma listedeydi bu kitap. Korktuğuma değmiş mi, eveeet :))
İkinci tekil şahıs anlatımı, oo başrol bize yazılmış. İyi güzel, de…neyin başrolü bu? Henüz okumamış olanlara tavsiye, rolünüzü ezberlemeye çalışmayın a dostlar. Her gördüğünüz ‘ben’ e düşüncesizce yatırım yapmayı da bırakın. Çünkü tam siz kendinizi kaptırmışken sahnedeki her şey tepetaklak oluyor, yeni bir perde açılıyor. Bu birbirinden farklı kalemlerden çıkmış gibi duran on roman taslağının her biri kendi kaderini tayin hakkına sahip. Bir araya gelmek, anlamlı bir bütün oluşturmak gibi bir dertleri de yok. Anarşistler.
Okurun hem başrolde olduğu hem kapının önünde beklediği bir kitap diyebilir miyiz buna? Parasını bastırıp aldığımız bir kitabın kapıya güvenlik koyup bizi içeri almaması? Hikaye sürekli ve bir yere bağlanmadan değiştiği için, bana tam olarak şöyle hissettirdi; girişte bir eşik var, bir adım atıp içeri giriyorum, içeriye alışır gibi oluyorum. İkinci adımı atarken yüzükoyun yere seriliyorum, ben toparlanıp kalkana kadar bölüm bitiyor, filmin sonunu göremiyorum. İçeri doğru ilerlemek istediğimde de kaba etime bir tekme yiyip yeniden bir eşikte beliriyorum.
İçerdeyiz, dışardayız. Buradayız, hoop değiliz. Rastlantısalın, yazgısalın, olasının insafına kalmışız. Kitabın içinde bir dünyadan öbürüne yuvarlanma hali, bir baş dönmesi…Yine de okuyalım, haydi çevirelim sayfaları, belki sayfalar havayla temas edince bir şeyler genleşir, çözülür, belki biraz ışık sızar. Sık bir ormana daldık biz çünkü, biz bir cangıla düştük. Sen neymişsin be postmodernizmin abisi.
Bu kitap, kural yıkıcılığıyla, tekniğiyle, yazarın sayfalara bol kepçe serptiği zekasıyla muazzam. Buna karşı çıkan yoktur sanırım. Ama şunu da söylemek isterim: Bu kitabın bende uyandırdığı Saygı büyüktür bu kitabın bende
Lagamentum Teres
Güzel bir kitap 📚
Oğuz Atay veya Yaşar Kemal, İngiltere ya da Rusya'da doğsaydı muhtemelen dünyanın en büyük yazarlarından biri olurdu. Türkiye'nin sorunu da bu: Sınırları çok kalın, geçemiyorsun, yayılamıyorsun.
Oğuz Aktürk isimli okura yanıt verildi
Lagamentum Teres
İskender doğrudur sayfana baktım Pamuk hiç okumamışsi