adını anmak
yüksek sesle, kimsesiz gecelerin düşsel
avuntularına sırt çevirip senden söz açmak..
biraz gülünç, biraz sitemkâr..
güzeldi.
adının Türkçedeki yankısı özeldi.
seninle yoğurt yemek, kendi kanlıcanlı,
sülalesi kandilli yoğurtçunun mekanında..
denize amors durup, yüzüne
cepheden bakmak güneşli bir mavilikte..
güzeldi.. ipe sapa konuşlanmaz bahanelerle elini tutmak,
yüzünde
yüzyıllık bir hasreti gidermek güzeldi.
Gülüşün düşer sabahın ilk ışığına,
Bir bahar dokunur sessizce dünyama.
Gözlerinde saklı uzak denizlerin rengi,
Bakışın yeter unutturmaya tüm hüznü.
Rüzgâr saçlarında ince bir şarkı söyler,
Geçtiğin yolları çiçekler süsler.
Adın gibi hafif, adın gibi güzel,
Kalbinde taşırsın binlerce düşsel öyküden bir eser.
Ne yıldızlar yarışır senin parıltınla,
Ne de ay erişir yüzündeki ışığa.
Hayat bazen yorucu, bazen uzun bir yol,
Ama sen yürüdükçe umut bulur her soluk.
Bir tebessüm bırak yeter karanlıklara,
Çünkü bazı insanlar ışık olur başkalarına.
Ve sen, adın gibi masalsı bir iz bırakırken,
Güzelliğin önce kalbinden taşar, sonra yüzüne işlenir. ✨🌸
İnsan, kendisine ait olmayanı sahiplenerek yaşar; benimsediği bu yabancı gerçekliği içselleştirir ve ona tutkuyla bağlanır. Ta ki o mutlak hakikatle yüzleşene dek...
Peki, nedir bu mutlak hakikat? Ölüm.
Ölümün o soğuk, solgun çehresi; hiçliğin ve bitişin yaşayan yegâne tasviri... Ve yapayalnızlığın o düşsel, gizemli doğası.
Bize rüzgârın uzaktan gelen sesi değil, tenimize çarpan esintisi gerek; tıpkı varlığımıza yöneltilen öfkenin yerine, varlığımızı saracak o şefkatin kendisi gibi.
Gülten Akınseni sevdim senden çok
"Seni sevdim, seni birdenbire değil
usul usul sevdim
'Uyandım bir sabah' gibi değil, öyle değil
Nasıl yürür özsu dal uçlarına
Ve günışığı sislerden düşsel ovalara
Seni sevdim, sevgilerim senden geçerek bütünlendi.
Seni sevdim, artık tek mümkünüm sensin."
Bak çiçekler ne çabuk açıp döküldü.
Sen hâlâ gelip şu sensizlikten kurumuş
yaşamımı yeşertmek yerine,
onu bile söküp gitmek için çabalıyorsun.
Düşsel🍃