Uzun bir aradan sonra nihayet bir kitap okudum üstelik Aytmatov'dan farklı bir yazar :)
Şimdi bu kitap için ne yazsam ki diye düşünüyorum çünkü tarihi bir kitap desen değil. Doğrusu pek anlamadım.
Fakat kitabın sonunda yer verilen Livaneli ( yani yazar) ile yapılan röportaj bizlere ipuçları veriyor.
Asıl konu GÜÇ. Yani dünyaya, paraya, mala, mülke, tahta aklınıza gelebilecek daha nice şeyin (güce dair) karşı konulmaz bir güç vermesi. E güç deyince zamanında 4 kıtada toprağı bulunan, halifeliği elinde bulunduran, Osmanlı gelir akla. Bu müthiş güç, bu kudret elbetteki karşı konulamaz.
Habeş Süleyman Ağanın ağzından dinlediğimiz bu hikaye, güç için canını dahi gözden çıkaran insanların hikayesi. Sanırım insanoğlu var olduğu ilk zamandan beri bu güce karşı koyamıyor. Tıpkı Süleyman Ağanın ilk padişahın gücü ve kudretine hayranlığının diğer padişahta da devam etmesi gibi. İktidar sahibi olmak, bir kere tattın mı bırakmayacağın, müptela eden bir şey olmalı.
Bu dünyada istersen koca bir imparatorluğun tahtanın sahibi ol yine de ölümü tadacak ve ölürken yanına dünya malından zerrece bir şey götüremeyeceksin. Bunu hatırlamak güzel. Ölümün herkese eşit davranması da bu geçici dünya için çok adilce.
Allah asil bir ölüm nasip etsin hepimize, çok amin.
İki kitaplık serinin ilk kitabı olan Kargalar Meclisi büyük bir beklentiyle okuduğum bir kitaptı. Gölge ve Kemik serisini okuduktan sonra bu seriyi okumanın anlamayı kolaylaştırdığını söylüyorlardı ama elimde henüz o seri olmadığı için kendimi tutamadım ve okudum. Beklentilerimi karşılamakla kalmayıp aştı bile. Okuduğum için çok mutluyum. MÜTHİŞTİ.
Karakter tasarımlarına, ilişki dinamiklerine, olayların işleyişine ve dünya tasarımına bayıldım. Özellikle o diyaloglar varya... Kitaptaki diyaloglar o kadar güzeldi ki, hepsinin altını çizmemek için kendimi zor tuttum.
Betimlemelerin kitapla epey uyuştuğunu düşünüyorum, keyifle okudum. Ancak yeni fantastik okumaya başlayanlar için betimlemelerin biraz ağır ya da sıkıcı gelebileceğini düşünüyorum.
Ek olarak kitabın aksiyon ağırlıklı olması benim okuma keyfimi artırdı.
Karakterler derin ve özenle yazılmış bence. Ayrıca bu ekibe bayılıyorum. İletişimleri çok güzel ve okuması aşşırı keyifli.
En sevdiğim karakter olarak birini seçemem çünkü tüm ekibi çok sevdim. Ancak genel olarak en sevdiğim erkek karakterlere Kaz açık ara bir giriş yaptı.
Zevkli bir okuma olmasının yanında bana pek çok şey öğreten bir kitap oldu. Fantastik, aksiyon, derin karakterler, birbirine laf sokmalarla dolu diyaloglar okumayı seven herkese şiddetle tavsiye ederim.
SPOİLER!!!
Nina ve Matthias çift olarak o kadar harikalar ki.. Ne kadar tartışılacak tartışsınlar birbirlerine düşeceklerini tahmin ediyordum ama her kavga edip tartıştıklarında içim sızladı. Umarım diğer kitaptaki da tatlı tatlı anlaşmayı sürdürürler.
Ayrıca Kaz'ın kendini İnej'e açabilmesini ve ifade edebilmesini dört gözle bekliyorum. Umarım yazar bunu yapmıştır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İyilik yaptında noolllduuuu???
Budala, benim için olaylardan çok karakterlerin zihnine yapılan uzun bir yolculuktu. Bu yüzden de öyle bir oturuşta okunup geçilecek bir kitap değil.
Ben zaten bu tarz klasik romanları bayağı uzun sürede bitirebiliyorum. Hatta bu kitabı 1-2 günde bitiren insanları görünce gerçekten şaşırıyorum. Hiç mi sindirmiyorsunuz arkadaş? Yoksa benim bilmediğim gizli bir okuma yeteneğiniz falan mı var? Varsa gerçekten öğretin.:)
Çünkü ben neredeyse her birkaç sayfada bir durup düşünüyorum. Altını çizdiğim bir cümle oluyor, üzerine kafa yorduğum bir karakter oluyor ya da “Dostoyevski bunu niye özellikle böyle yazmış?” diye kendi kendime sorgulamaya başlıyorum. Hal böyle olunca kitap da doğal olarak uzuyor.
Ama bence bu kitap tam da böyle okunmalı. Hızlıca tüketilecek bir roman değil. Sindire sindire, karakterlerle birlikte düşünerek okununca asıl etkisini gösteriyor. Ben okurken sadece Mışkin’i, Nastasya’yı ya da Rogojin’i okumadım; zaman zaman kendimden de parçalar buldum.
Belki de Budala’nın en güçlü yanı bu. Kitap bittikten sonra hikâyesinden çok, insanın içine bıraktığı sorular aklında kalıyor.
Budala, benim için olaylardan çok karakterlerin zihnine yapılan uzun bir yolculuktu. Bu yüzden de öyle bir oturuşta okunup geçilecek bir kitap değil.
Ben zaten bu tarz klasik romanları bayağı uzun sürede bitirebiliyorum. Hatta bu kitabı 1-2 günde bitiren insanları görünce gerçekten şaşırıyorum. Hiç mi sindirmiyorsunuz arkadaş? Yoksa benim bilmediğim gizli bir okuma yeteneğiniz falan mı var? Varsa gerçekten öğretin.:)
Çünkü ben neredeyse her birkaç sayfada bir durup düşünüyorum. Altını çizdiğim bir cümle oluyor, üzerine kafa yorduğum bir karakter oluyor ya da “Dostoyevski bunu niye özellikle böyle yazmış?” diye kendi kendime sorgulamaya başlıyorum. Hal böyle olunca kitap da doğal olarak uzuyor.
Ama bence bu kitap tam da böyle okunmalı. Hızlıca tüketilecek bir roman değil. Sindire sindire, karakterlerle birlikte düşünerek okununca asıl etkisini gösteriyor. Ben okurken sadece Mışkin’i, Nastasya’yı ya da Rogojin’i okumadım; zaman zaman kendimden de parçalar buldum.
Belki de Budala’nın en güçlü yanı bu. Kitap bittikten sonra hikâyesinden çok, insanın içine bıraktığı sorular aklında kalıyor.Milena'ya MektuplarEdebiyat
Kafka'dan okuduğum ilk kitap Milena'ya Mektuplar oldu.
Daha önce Babaya Mektuplar kitabını aldım ama okumaya fırsatım olmamıştı ama Milena'ya Mektuplar kitabından o kadar alıntı gördüm ki kendimi burada buldum.
Kafka'nın yazım dili veya kendisi hakkında hiçbir bilgim olmayarak başladım kitaba ve beklediğimden daha iyi bir yazım dili vardı kitapta.
Açıkçası kitaptaki yasak aşk teması bence güzel işlenmişti. Ben genelde bu tür kitapları okumayı sevmem ama kendimi kitabın sonunda bu aşkın nasıl biteceğini merakla okurken buldum.
Kitabın sonu beklediğim gibi bitti . Kitabın bence en güzel yanı mektupların çok içten yazılmış olmasıydı. Kafka yazdığı her mektupda kendini çok içten ve samimi bir şekilde açıklamıştı. O yüzden okurken asla zorlanmıyor kitabın atmosferine rahatça girebiliyordunuz.
Kafka'nın diğer kitaplarına da bir şans vereceğim. İkinci okuyacağım kitap Babaya Mektup olur diye düşünüyorum.
Ne okuyun diye önerebilirim ne de okumayın diye, ortalama bir kitaptı bence.
Bir sonraki okuyacağım kitabı olan Babaya Mektupda görüşmek üzere .
Japonya'da düğüne davet edilen beş çocuğun eğlenceli ve bir o kadar güzel macerasını anlatan bu kitabı, bir yetişkin olarak bir solukta okudum. Hep merak ettiğim ve görmek istediğim ülke olan Japonya'yı kitap aracılığıyla çocukların macerası ile tanımaya çalışmak çok güzeldi. Kitaba dair benim için tek sıkıntı bazı yabancı isimlerin olması idi. O da normal diye düşünüyorum. Ortaokul seviyesinden özellikle beşinci sınıf öğrencilerinin okuyabileceği eğlenceli bir kitap. Yaz tatilinde kitap arayanlar için tavsiye ederim. Keyifli okumalar dilerim herkese.
Kierkegaard
Hz. İbrahim üzerinden anlatılan iman konusunu temele alır. Konunun çok güzel olmasının yanı sıra bir o kadar da dili ağır bence. Felsefe kitapları göz önüne alındığı zaman Platon'dan bile daha ağır bir dil kullanmış gibi hissettirdi. Konusu için yine okunur ama destekleyici bilgiler bularak ve daha tercüme edilerek okunursa tam verim alınacağını düşünüyorum..