Akışa alıntı, yorum, tekrar paylaşım düşmüyorsa bu uygulamanın amacı ne? Duvar acayip kötü kişinin en son attığı şeyi görmek için bir sürü işlem yapmamız gerekiyor. Her uygulamanın kendine ait özellikleri vardır. Uygulamayı özel yapısına dönüştürün lütfen. Hepimiz şikayette bulunursak dikkatte alacaklarını düşünüyoruz. 1k'nın kendi yapısını değiştirmek mantıklı bir hareket değil bunu istemiyoruz. 
1000Kitap Destek 
1000Kitap
1000Kitap Destek 1000Kitap
Hayruş ✮⋆˙
@okurunevreni
·Merhaba arkadaşlar son güncellemelerden çoğumuz memnun değiliz. Bugün itibariyle de okurları etiketleyemiyor, yorumları göremiyoruz. Bu yüzden
YARIN 17 HAZİRAN 17.00'de 1000kitap hesaplarına özelden, yorum olarak istediğiniz gibi olabilir mesaj atacağız toplu bir şekilde şikayetimizi bildirip bildirim yoğunluğu oluşturmayı amaçlıyoruz. Bu mesajı kopyalayıp iletinizde paylaşabilirsiniz veya repost yapıp çok kullanıcının ulaşmasını sağlayabilirsiniz!!
Birlikten kuvvet DOĞAR BU UYGULAMAYI EL BİRLİĞİYLE ELEŞTİRİLERİMİZLE Düzelteceğizzz
Derin bir yalnızlık çöreklendi çünkü içime. Yarı ölü sayılırdım ve hayattakilerle aramda kalın bir duvar yükselmişti.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Söylesene Aziz Ceylan…
Sevmek neydi sahi?
Bir kalbe bütün varlığınla inanıp,
sonra o inancın tam ortasında yarım bırakılmak mıydı?
Yoksa insanın en çok güvendiği yerden,
en savunmasız hâliyle sessizce düşmesi mi?
Gittiği gün…
Sanki hiç birlikte yürünmemiş gibi.
Aynı yollar, aynı taşlar, aynı gökyüzü duruyor ama
onunla anlam kazanan her şey birden yabancı.
İnsan nasıl dayanır Aziz Ceylan?
Göğüs kafesini içeriden kemiren o boşluğa…
Adı konmamış, tarifi olmayan o eksilmeye…
Sevdiğini sandığın insanın
bir gün “hiç kimse”ye dönüşmesini nasıl kabul eder bir kalp?
Ben onu herkese anlatmıştım.
Sanki anlatırsam kalacakmış gibi…
Sanki herkes bilirse, o da gitmeyecekmiş gibi…
“Bakın” demiştim,
“dünyanın gürültüsünü susturan bir yer var içimde.”
Evli Bir Adamın Sessiz İtirafı..
Sana en çok geceler yakışıyor sanırım,
çünkü ben en çok gecelerde sana yeniliyorum.
İmkansız olduğunu bile bile sevdim seni,
sanki kader, “dokunma” demek için yaratmış bizi…
ben yine de dokundum,
bakışlarımla, düşüncelerimle, içime gömdüğüm adınla.
Evliyim ben..
Bu cümle bir duvar gibi aramıza değil,
içime kurulmuş bir mahkeme gibi duruyor.
Gölgem bile düşse kıskanırım seni;
bir başkasının gülüşünde adını duysam bile içim daralır,
sanki dünya seni benden çalıyormuş gibi.
Ben sana bir hayat vadetmiyorum,
çünkü benim hayatım zaten ikiye bölünmüş durumda:
bir tarafım “sorumluluk”,
bir tarafım senin adını fısıldayan yasak.
Bazen düşünüyorum,
seni sevmek bir hata mıydı yoksa
benim gerçeğim mi…
Seni kimseyle paylaşmak istemiyorum…
ama sahip de olamıyorum.
İşte en ağır yer burası:
insan bazen sadece “olamamak”la yanıyor.
Ruhları yorulmuş, birbirine değmeyen insanlar gibiydi herkes.
Sanki herkes kendi içine duvar örmüştü.