Herkese merhabalar, sürükleyici bir manga yorumuyla geldim, Bahar Fırtınası ve Canavar.
İlk bakışta klasik bir “serseri çocuk ve kendi halinde sakin kız” hikayesi gibi görünüyor. Zaman zaman bize bir yaz gençlik dizisi izliyormuşuz gibi hissettirse de temelde insanların dışarıdan göründüğünden çok daha fazlası olduğunu ve davranışların arkasında mutlaka bir yaşanmışlık bulunduğunu sürükleyici ve espirili bir hikayeyle anlatıyor.
Tabii ki hikaye bir orta okul ve lise öğrencisi arasında geçtiği için ergenlik çağlarındaki yalnızlık, anlaşılma ihtiyacı ve aşka olan o saf ve dramatik bakışımızı bize hatırlatıyor. Kaya karakteri, çevresi tarafından bir “serseri” gibi görülen ,"yalnız, kimsenin kabul etmediği, kabul edenin de çıkarı için kabul ettiği" bir karakter olarak görünse de hikaye ilerledikçe onun sadece anlaşılmayı bekleyen, kendi içinde mücadele eden ve hayatındaki zorluklar sebebiyle sert birine dönüşmek zorunda kalmış biri olduğunu fark ediyoruz. Ranko karakteri ise sakinliği, dilinden düşürmediği "huzur" arayışı ve biraz da tedirgin duruşuyla karşımıza çıkıyor. Kitap boyunca sık sık "yalnız kalmaktan" bahsediliyor. “Arkadaşın olabilirim ama yalnız kalmak istemiyorsan...” cümlesi aslında hikayenin temel noktalarından biri. Ranko bunu sadece basit bir arkadaşlık teklifi olarak söylemiyor. Kaya'yı serseri tavırları nedeniyle yargılasa ve ondan korksa da devamlı olarak onu merak etmekten, onu iyiye yönlendirmeye çalışmaktan kendini alıkoyamıyor. Bu tavırları nedeniyle Kaya’nın kötü çevresiyle arası açıldıktan sonra, Kaya yalnız kaldığı için Ranko kendisini suçluyor ve bu cümleyi kuruyor. Aslında bu cümle Kaya’nın ilk kez gerçekten kabul edildiğini hissettiği anlardan biri ama Kaya bu teklifi kabul etmiyor, çünkü aralarındaki ilişki arkadaşlıktan daha
Bu roman bir annenin hikayesi olarak başlıyor ama okudukça aslında yazarın biyografisiyle aynı çizgide ilerlediğini anlıyorsunuz. Bir kız çocuğunun, psikolojik sıkıntılarla boğuşan annesini anlama çabası. Annesini yargılamıyor, aklamıyor da. Onu her şeyiyle kabul ediyor. Duygular, örtük ve gösterişsiz, neredeyse matematiksel bir netlikte ama bu durum beni daha fazla etkiledi. Özetle, "Birini anlamak, onu haklı çıkarmak değildir."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Öf yani!İnsan ve Duygular
Bu kitabı belki birşeyler hissederim diye aldım?
Ama sayfaları okudukça ''evet şimdi birşey olacak '' düşüncesi ile sayfaları çevirmem bir işe yaramadı,aynı sayfaların tekrarını okudum durdum.
Neyse dedim tamam hadi 20 sayfa kalmışken şimdi olay patlayacak yok olmadı.Bana göre çok belirsiz bir sonla bitti.Ya bari neden hapsedildiniz onu yazsaydın .
Bazı kitapları okurken öf diyorum işte buda onlardan biri oldu!
Kısaca tavsiyem;olaylı distopya bir kitap bekliyorsanız benim gibi almayın.
Diğer türlü beklentinizi karşılayabilir.
İnce Memed, yalnızca bir roman değil; haksızlığa karşı yükselen bir çığlıktır. Yaşar Kemal, Çukurova’nın bereketli topraklarında geçen bu hikâyede yalnızca bir insanın mücadelesini değil, ezilenlerin sessizliğini ve umutlarını da anlatıyor.
İnce Memed karakteri, okudukça gözümde sıradan bir köylüden halkın vicdanına dönüşen bir sembol hâline geldi. Onun yaşadığı acılar, verdiği mücadele ve adalet arayışı, insanı ister istemez kendi değerlerini sorgulamaya itiyor. Kitabın en güçlü yönlerinden biri ise doğa tasvirleri. Yaşar Kemal öyle bir anlatım kurmuş ki, rüzgârı, sıcağı, toprağın kokusunu hissederek okuyorsunuz.
Roman zaman zaman ağır ilerlese de bunun sebebi olayların değil, anlatımın zenginliği. Her sayfa, karakterlerin ruhunu ve dönemin toplumsal yapısını biraz daha derinleştiriyor.
Bu kitabı bitirdiğimde geriye sadece güzel bir hikâye değil, uzun süre zihnimde kalacak sorular ve duygular kaldı. Türk edebiyatının neden en önemli eserlerinden biri olarak görüldüğünü şimdi çok daha iyi anlıyorum.
Puanım: (10/10)
Bazı kitaplar okunup rafa kaldırılır, bazıları ise sessizce insanın içine yerleşir. Muhabbet benim için ikinci türden bir kitap oldu.Mektupların arasına saklanmış duygular, pişmanlıklar, özlemler ve umutlar bana çok tanıdık geldi. Kendimi birinin mektuplarını değil de kalbini okuyormuşum gibi hissettim.Sayfalar ilerledikçe karakterlerle aramdaki mesafe yavaş yavaş kayboldu. Son sayfayı çevirdiğimde bir hikâyeyi değil, bir insanı geride bırakıyormuş gibi hissettim.
“Güllerin en dikenlisine,yolların en meşakkatlisine.
Benim arsız kalbim güvenli sularda atmayı bilmez ki...
İlla çaresiz acılara,illa onulmaz kederlere göz kırpar.
Yüzüne rüzgâr değdiğinde karnında kelebekler uçar.
Güvenli hissetmediği bir gökyüzünde,ayakları diken içinde... Mütemadiyen...
Bu duyguların hepsi rahmine doğduğum evin yadigârı bana. İnsanın en güvendiği duygu,en tanıdık hissettiği duyguymuş meğer.
Bu hakikati bilmek de onu değiştirmeye yetmezmiş her zaman.”
“Belki de ondandı bu kadar çok gülmesi.
Bütün hüznünü bastırırcasına güler,dans eder
ama dalar bazen gözleri…”
”Meşhur diller ve nafile vaatler
ancak aç gönülleri kandırır.
Doysa kız çocuğu oysa evinde,
gerçek sevgiyi nerede görse tanır.”
•••
•Bir insan hem dünyanın en özel hem de en kötü duygularını aynı anda hissettirebilir mi?
Narsist kişilikler tam da böyle hissettirirler.
İlişki başında Love bombing yani seni göklere çıkaracak kadar süprizler,sevgi sözcükleri,hediyeler,aşırı ilgi yoğunluğu,sonrasında ise görünmez oluyorlar,ortadan kayboluyorlar yani” Ghosting”.
İşte bu hissi,eserdeki bir kadın şöyle ifade ediyor.
“Kendimi hoyratça kullanılmış bir paspas gibi hissediyorum.”
Kitaptaki tüm karakterler öyle güzel işlemiş detaylandırılmış ki ,duygu yoğunluğunu hissettiren de bu sanırım.
Narsist kişiliklerle sürekli temas halinde olmak,insanın kendiyle çelişme hissi,kendini sürekli sorgulama hali,sürekli suçlu hissetme ,o kadar yıkıcı duygular ki tüm sayfalarda bunu ikilerime kadar hissettim.Bu dengesizlik dengesizleştiriyor,insanın duygu düşünce dünyasını darmadağın ediyor.
Ailede görülmemiş,sevilmemiş,kendini var edememiş insanlar böyle hastalıklı kişiliklerin perdeli süslü sevgi ağına ,tuzağına hemen düşüyor…
Bu hastalıklı ruhlarla cebelleşen,yara alan iki kadın Melal ve Sadberk …
İnsan
