…epeydir çeşitli vesilelerle sende hemen hemen aynı davranışları gözlüyorum. sen mutlusun diye herkesin, tam anlamıyla herkesin birdenbire mutluluğa boğulmasını istiyorsun. tek başına mutlu olmak sana azap veriyor, zor geliyor! bu mutluluğu son zerresine kadar hak etmiş olmak için, belki de vicdanını rahatlatmak için didinmeye başlıyor, kendini yiyip bitiriyorsun! çabanı, becerini, işte ne bileyim, senin sözlerinle kadirşinaslığını göstermen gerektiğinde aniden başarısızlığa uğrayacaksın diye nasıl kendine eziyet etmeye hazır olduğunu görüyorum! (…) sana iyilik yaptığını düşündüğün birinden kötü söz işittiğini aklına getirmek bile sana acı veriyor, hem de böyle bir anda! yüreğinin mutlulukla dolup taştığı, coşkunu kime nasıl dökeceğini bilemediğin bir zamanda…
tabii ki kıt kanaat yaşayacağız, ama mesut olacağız; yani bir masal olmayacak tabii; bizim mutluluğumuz kitaplardakine benzemeyecek: biz gerçekten mutlu olacağız!