ELFİDA
@e_l_f_i_d_a
Güneşli gökyüzünün altında kafasının içindeki karanlıkla mücadele eden biri.
Şu anda okuduğu kitaplar
Temel hatlarıyla, bir denek olarak kullanılan Alex adında bir genci anlatıyor bu kitap. Topluma zararlı bir suç makinesi hâline gelen Alex, bir deneye, daha doğrusu suçluları topluma geri kazandırmak için uygulanacak bir yönteme tabi tutulur. Bu yöntem, kişiyi otomatikleştirip bir iyilik makinesi hâline getirmektedir. Kişinin seçme hakkını elinden alıp önünde yalnızca iyilik yapma şansını bırakır. Kişi bu süreç sonunda sadece iyilik yapmakla görevli bir makine hâline gelir. Toplumun kabullendiği davranış türlerine boyun eğmek zorunda bırakılır.
Kitabın ana fikri bana göre şudur:
Otomatikleşen bir zihin insanlığını yitirir; çünkü insan, özgürce verdiği kararlarıyla ve seçimleriyle var olabilir. Bu özgürlükler kişinin elinden alınırsa insanın bir “otomatik portakal”dan farkı kalmaz.
Değişen toplum değerleriyle beraber, bir ağacın yaprakları misali birer birer dökülen bir aile… Değerler değiştikçe ve buna bir de yoksulluk eklenince, aile üyelerinden asi olanlar kendi çaplarında isyan çıkarıyorlardı. Çağa ayak uydurmak, herkes gibi olmak (!) için manevi tüm değerleri ayaklar altına alıyorlar ve babalarını hem maddi olarak hem de ruhen zora sokuyorlardı. Evin babası kendi doğruları adına işsiz kalmıştı; istifa etmesindeki haklılık payı tartışılır ama işsizlikle beraber gelen yoksulluk, tüm aile üyelerinin teker teker gerçek yüzünü ortaya çıkarıyordu. Babalarının gözünde birer melek olan kızları, babalarının düştüğü durumdan dolayı tüm saygı sınırlarını yok etmiş ve eve artık para getirmeyen babalarını küçümser olmuşlardı…
Kitap, bir ailenin dağılışını güzel bir şekilde anlatmıştı. Yoksulluğun insanı ne hâle getirdiğini ve insanların gerçek yüzünü nasıl ortaya çıkardığını çok güzel bir şekilde özetlemişti. Her şeye rağmen, babanın evlatlarına duyduğu sevgi hiçbir zaman eksilmedi; evlatları bu sevgiye vefasızlıkla karşılık vermiş olsalar bile. Mutlu son ile biten bu kitap, insanların topluma ayak uydurmak uğruna (yapılan şey yanlış olsa bile) neler yapabileceğini ve insanları birbirine bağlayan aile değerlerini nasıl hiçe sayabileceğini gözler önüne seriyor
İnsanı hayretler içinde bırakan ve çoğu yerde düşündüren bir kitaptı. Dini ve teolojik olayların alaycı ve düşündürücü bir dille yazıldığı bu kitap, bazı olaylarda insanı kuşku içerisinde bırakabilir. Kitabı okuyacaklar için tavsiyem, tüm dini bilgilerini bir kenara bırakarak kitabın sadece olay örgüsüne ve anlatmak istediği asıl mesaja odaklanmalarıdır. Kitap, dini hassasiyeti de içine katarak okunursa, kitabın başından sonuna kadar bir önyargı oluşur ve çoğu yerde insanı kitabı bırakmaya itebilir.
Dini olayların ve Tanrı/efendi figürünün çarpıtılarak anlatıldığı bu kitap, hem sürükleyiciliği hem de olay örgüsünün yaratıcılığı ile insanı içine çekiyor.
Tüm önyargıların bir kenara bırakılarak okunmasını tavsiye ettiğim bu kitap, gerçekleri insanın suratına bir tokat gibi yapıştırıyor ve bundan dolayı da unutulmaz kuşkuları insanın içinde bırakıp, yazarın hayal gücünün genişliğiyle insanı kitabın içinde uzun ve yorucu (zihinsel anlamda) bir yolculuğa çıkarıyor.
Pal sokağı çocuklarıEdebiyat
Çocukların bazı şeyleri ne kadar derin biçimde içselleştirdiğini çok güzel anlatan bir kitaptı. Onlar aslında o arsada sadece oyun oynamıyorlardı; hayatın gerçekliğine hazırlanıyorlardı. Arsa, onların küçültülmüş dünyasıydı. Öyle bir dünyaydı ki bir çocuğun vatan olarak gördüğü ve bu uğurda can verdiği kutsal bir toprak parçasıydı.
Okuyanlar bilir ki Nemecsek’in ölümü bir grip yüzünden değildi; o, vatanı için kendini feda etmişti. O çocuklar oyun oynamıyordu. Büyük yüreklerindeki küçük arsa için savaşıyorlardı.
Halkı haklı bir direnişe çağıran bir mücadeleyi anlatıyor bu kitap. İnsanları belki yüzyıllardır süregelen bir tutsaklık durumundan kurtarmak için ayaklanmış insanların efendiler ve zamanla halkın kalıplaşmış değer yargılarıyla olan mücadelesi işlenmiş bu kitapta. Halkı bu haksız dengesizliğe karşı uyandırmak ve bilinçlendirmek biraz zor olsa da artık insanlar yavaş yavaş gerçekleri farkedebiliyordu. Bu fark ediş, verilen canların ve kaybedilen mutlulukların değerini ve haklılığını bir kez daha insanlara hatırlatıyordu.
