Tuhaf ama o karşımdayken, ona duyduğum öfkeden destek alırken cesur olmak daha kolaydı. Soğukta yapayalnızken kendi kendime cesur olmak daha zor geliyordu.
Ne yapmam gerekiyordu şimdi?
Ama yalnız bir yaşamda,bir başka ruhun sizinkinin yanına damladığı ender anlar vardır,yıldızların senede bir defa yer yüzüne sürünüp geçmesi gibi.Daidalos da benim için öyle bir takımyıldızdı.
"İnsanın kendi kendini suçlamasının keyif veren bir yanı vardır.Kendi kendimizi suçladığımız zaman başka birinin bizi suçlamaya hakkı kalmadığını düşünürüz.İnsanın ruhunu suçluluk duygusundan arındıran şey itiraf etme eyleminin kendisidir;günah çıkartan rahip değil."
Elbette cellat görevini yerine getirirken duraksamayacak,askerler ıskalamayacaklardır,ama asıl mühim çizgi,en mühim an,tam ölümün eşiğindeyken birden ölümsüzlüğümü hissedecek,yaşamın ötesine geçecek olmam.