e.z.a
@e_z_a
Kendimce bir kitap günlüğü tutmak ve daha kalıcı okuma yapmak için buradayım. Katıldığım tarih itibariyle okuduğum kitapları arşivliyorum.
26 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·200 syf.·
3 günde okudu
·Okunma: 30 Kasım 2021 00:00
·2021 78. kitabı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sezai Karakoç ile Ruhun Dirilişi
Söze nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Onu anmak duygusuyla dolup taşıyor ve sadece buna dayanarak sarılıyorum kaleme. Bu, bir incelemeden çok yâd ediş olacak acizane. Onu, en çok da onun cümleleriyle anmak istiyorum. Bu yüzden yine eserine sarılıyorum. Biliyorum ki biz cümlelerini her okuduğumuzda, o orada ferahlayacak. Biliyorum ki onun birbirinden kıymetli eserleri, hayırla doldurduğu amel defterini hep açık tutacak. Biliyorum ki onun hiç umudunu kesmediği Diriliş Nesli, kendisini unutmamak için uğraşacak.
Birkaç yıl önce okuduğum bu kitabını, ve inşallah diğer kitaplarını da, tekrar okumaya niyetlendim. Hem her okuduğumda ona ecrinin ulaşacağını umduğumdan, hem her defasında daha fazlasını öğrenecek bulunduğumdan, hem de sözlerini, özlediği ölüme kavuştuğunu bilerek değerlendirmek istediğimden. Niyet ettik, umuyorum ki niyetimiz hakikat olsun. Anlayış gücümüz, anladığımızı yaşayışımız, halimizle anlatışımız ziyade olsun. Ve umuyorum ki bunlar olurken, Rabbimiz bizim çok sevdiğimiz o ‘diriliş eri’ni de mükafatlandırsın.
Haberi gördüğümde, ağır bir yükü sırtlanmışçasına, koşa koşa paylaşmak istedim önüme çıkan ilk kişiyle. Kıymet verdiğim biri muhatabımdı tam da o an. Gözlerim yaşlı, boğazım düğümlü, mahzun yüreğime şifa ararken, ona duyurdum havadisi. Benden önce öğrenmiş zaten, üzgün olduğunu söyledi o da. Birkaç kelam ettikten sonra bir yerde, belki alelade edilmiş bir sözdü ama bana göre tüm zarafeti ve metanetiyle, “Hayat bu!” dedi.
Hayat bu… Buydu hayat, evet. Burada bunlar oluyordu. Sonsuz mutluluk, huzur ve birlikteliğin yeri burası değildi. Ayrılık hakikati bu dünyanın değişmez yazgısıydı. Değil mi ki geçici bir eğlenceden ibaretti dünya ve sonunda herkes gidecekti. Burası ayrılıkların, imtihanların, acıların dünyası olarak kalacaktı. Ahireti kazanmak için
Kimseye bir şey söyleyemem, işin kötü tarafı. Hayat devam ediyor diyecekler. Aldırma diyecekler, geçer deyip geçiştirecekler. Hayatın devam ettiğini sürekli hatırlatıp durmaları ne ilginç insanların. Sanki kendilerini de inandırmaya çalışıyorlar. Her acı çekene hayatın devam ettiğini hatırlatmalarından nefret ediyorum.
O anlarda hayat devam etmiyor aslında. Sen durduğun anda hayat da duruyor. Ama sen yitirmeye devam ediyorsun.
Kendi var oluşunu geçiştirenler, başkalarının var oluşunu da ucuz sözcüklerle geçiştirme uğraşındalar. Aslında bir yandan kendilerini de geçiştirme çabası bu.
O günden sonra, bir daha babamın sesini duyamadım.
Eğer bilseydim o gece saatlerce konuşurdum babamla. Doyasıya konuşurdum.
.
.
.
.
.
Hatırlamıyorum nasıldı babamın sesi.
Varlığı ile avunuyorum yalnızca. Sessiz de olsa varlığıyla.
Sihirli bir lamba gibi önümüze alıp yarını, dilemeye başlıyoruz aklımıza geleni. Yarına ait ne varsa çaresiz bir kutsayış bizimki. Yarının hep olacağına ve iyi olanların yarında olduğuna dair bir inanç. Falcıların anlattığı yalancı yarınlar hikayelerini dinlemekten garip bir haz duyuyoruz. Yarına ilişkin tüm yalanlara inanmak ihtiyacı bu.
Yarınlar aşkına yaşıyoruz. Şimdiki zamanı çalınmış bir kuşağın gelecek zaman kiplerinden merhamet dilenişi ortada olan. Tükenen bir kuşağın varoluşunun yarında olduğuna ilişkin hayalleri belki de. Ertelenen duyguların kayboluşunu geciktirmek diyelim ya da.
Sonsuza dek yaşayacağız bu gidişle.
Hiç ölmeyeceğiz!
'Asra yemin olsun ki insan hüsrandadır...'