Son 2 yıldır -tam anlamıyla- kitap okuyorum. Hayatımı değiştiren yegane yardımcım kitaplar oldu. Son 6 aydır da Medium üzerinden hayat yolumda ne yaşadığımı, insanların ne yaşadığını yazarak anlatıyorum.
Buldozerin tek bir kepçe vuruşuyla çocukluğu, yediği yemekler, çalıştığı dersler, kokladığı kokular, horuldayarak uyuyan babasının sesi, yüz binlerce hatıra, her şey bir anda parçalanıp yok olunca gözleri nemlendi.
Burada ekmek yoktu, olsa olsa geçici misafir olabilirlerdi. İstanbul’a dönmek istiyordu. Hayatının çekim merkezi, öfkesi, mutluluğu, Rayiha, her şey İstanbul’daydı.
Eve çekidüzen verdi, kapıdan girince Rayiha’nın nasıl bir ev göreceğini, nelere dikkat edeceğini kendini onun yerine koymaya çalışarak hayal etti. Acaba bir yatak örtüsü alsa mıydı, yoksa buna Rayiha mı karar vermeliydi?