Dilrüba Ece
@ecedir
72 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Gerçek tutkular, yetiştikleri toprak ne denli nankörse, görülmeleri de o denli haz veren güzel çiçekler gibi görünür.
Amiyane tabirle ‘kafa açıcı’ denemeler. Din, inanç, okumak, yazmak, 1. Dünya Savaşı, yaşlılık, ruh… Bir çok farklı başlıkta yazar hep aynı öğüdü tekrarlıyor: Etrafa bakmayı bırak ve aradığını kendinde ara. Böyle söyleyince altı boşaltılmış bir kişisel gelişim sloganına benzetilmesin. Etrafı boşvermişlikten, çevreye küsmüşlükten veya diğer olan biteni değersizleştirmekten gelen bir kendine dönüş değil. Çevrenin, etrafın, toplumun, dünyanın kısaca kendimiz dışındakilerin yardımıyla ve sayesinde bir kendine dönüş. Durmayı, bencilleşmeyi, kabuğuna çekilmeyi değil yerinden kalkıp hayretle etrafı, insanları incelemeyi ve dünyayı bir ayna gibi kabul edip kendini orada görüp tanımayı salık veren bir kendine dönüş. Uzun zamandır deneme alanında böylesini okumamıştım. Beni türle barıştırdı diyebilirim.
“Bütün dünyayı ele geçirmişsin de ruhun zarar görmüş bundan, neye yarar?”
...sert ya da yumuşak uçlu kalemden yararlanılabilir yazmalarda, ama hepsinde de söylenecek yalnızca bir tek şey vardır, o eski şey, sıklıkla söylenen, sıklıkla söylenmeye çalışılan, o ezeli ve ebedi şey. Dillerde ve sanatlarda her yenilik ilginç, her devrim heyecan verici, sanatçıların tüm oyunları büyüleyicidir. Bütün bu oyunlarda söylenmek istenen, söylenmeye değer görülen, ama hiçbir zaman tastamam söylenemeyecek olan şey, dünya durdukça hep aynı kalacaktır.
