Dilrüba Ece
@ecedir
72 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Amiyane tabirle ‘kafa açıcı’ denemeler. Din, inanç, okumak, yazmak, 1. Dünya Savaşı, yaşlılık, ruh… Bir çok farklı başlıkta yazar hep aynı öğüdü tekrarlıyor: Etrafa bakmayı bırak ve aradığını kendinde ara. Böyle söyleyince altı boşaltılmış bir kişisel gelişim sloganına benzetilmesin. Etrafı boşvermişlikten, çevreye küsmüşlükten veya diğer olan biteni değersizleştirmekten gelen bir kendine dönüş değil. Çevrenin, etrafın, toplumun, dünyanın kısaca kendimiz dışındakilerin yardımıyla ve sayesinde bir kendine dönüş. Durmayı, bencilleşmeyi, kabuğuna çekilmeyi değil yerinden kalkıp hayretle etrafı, insanları incelemeyi ve dünyayı bir ayna gibi kabul edip kendini orada görüp tanımayı salık veren bir kendine dönüş. Uzun zamandır deneme alanında böylesini okumamıştım. Beni türle barıştırdı diyebilirim.
“Bütün dünyayı ele geçirmişsin de ruhun zarar görmüş bundan, neye yarar?”
Bir şiir kitabı okumanın özellikle 1900 sonrası yazılmış bir şiir kitabını okumanın %90 kadarı beklemekle geçiyor. Bu sebeple genellikle şiir kitaplarını baştan sona okumaktansa elime geçtikçe karıştırmayı tercih ediyorum. Fakat nasıl olduysa Çiçek Senfonisi beni bir yerlerden yakaladı ve kendimi öyleydi böyleydi derken sonuna gelmiş buldum.
Özdemir Asaf şiirleri fazlasıyla yalın ve kuralsız, yalınlığı sebebiyle şiir okumaktan beklediğim edebi keyifi çoğunlukla alamadım. Fakat %90 lık bekleme sürecimi bir kenara bırakırsak kalan %10 son derece etkileyiciydi.
Sayfaları sıkıntıyla çevirirken birden karşıma:
“Bir seviyi anlamak
Bir yaşam harcamaktır,
Harcayacaksın…”
gibi olağanüstü satırlar çıkıverdiği için kalan keyifsizce okuduğum sayfaları unuttum gitti.
Benim kalbim, Yaşar Kemal’in dünyasını götürmüyor. Duygusal anlamda beni aştı, bana fazla geldi. Ve fazla geldiği için edebi anlamda da keyif alamadım maalesef.
Sabahattin Ali, benim için hikayeler uyduran ve uydurduğu hikayeleri her defasında ağzı açık heyecanla dinlediğim bir büyüğüm gibi. Neyden, kimden bahsetse o güzel üslubunun hatırına okurum diyebileceğim bir yazar.
Bu eserde kendisinin terekesi addedebileceğimiz öyküler, şiirler ve yazılar var. Öykülere yine ve yine bayıldım. Kalan kısımdakiler ise Sabahattin Ali’ye özel bir yakınlık duymayan birinin ilgisini çekecek nitelikte değildi. Sabahattin Ali’ye başlama kitabı olmadığının altını çizmek isterim.
Bir Leyladan Mevlaya varma hikayesi diyebiliriz. Fazlasıyla etkilendim. Kadınların aşkı erkeklerden daha derin ve kapsayıcı hissettiğine dair olan izlenimlerimi tasdik eder nitelikte mektuplardı. Erkekler ortada bir rakip olmadıkça aşkta pervasızlar kanaatimce.
