”Yola çıkınca her sabah,
Bulutlara selam ver.
Taşlara,kuşlara,
Atlara,otlara,
İnsanlara selam ver.
Sonra çıkarıp cebinden aynanı
Bir selam da kendine ver.
Hatrın kalmasın el gün yanında
Bu dünyada sende varsın!
Üleştir dostluğunu varlığa,
Bir kısmı seni de sarsın.’’
En acı ve ızdırap verici bedensel işkence bile, umursamamaya yeğlenir, çünkü bedensel işkenceyi yapan, işkence yaptığı ‘kişinin varlığını’ kabul etmiş olmaktadır