Müsvedde hayatlar yaşıyoruz, öylesine ciddiye almadan, özenmeden. Hep bir gün toparlarız düşüncesi var kafamızda. Hepimiz hiçbir zaman gelmemiş ve gelmeyecek o gün umuduyla yaşıyoruz. Ben artık müsvedde bir hayat yaşamak istemiyorum.
Yalnızlıktan kurtulmaya çalışmak boş bir çabaydı. Bütün yaşam boyunca katlanmak gerekiyordu buna. Ancak ara sıra doldurulabilirdi yalnızlık uçurumu. Ama beklemek gerekiyordu. Yalnızlığı benimseyip, ona bütün yaşam boyunca sarılmak gerekiyordu. Sonra da uçurumun doldurulduğu anlar gelince, onları da
benimsemek.