Bu bakışı ben nereden tanıyorum? Bir gün gelecek, “Şehir gibi bakıyorsun bana Efsun Abla,” diyeceğim ona. “Beni tehdit mi ediyorsun, çok mu seviyorsun, anlaşılmıyor.”
Biriyle böyle uzun uzun karşılıklı sessizce oturup bundan da bir rahatsızlık duymamak dostluğun bir göstergesi olsa gerek diye düşündü Profesör bir ara. Şevket onun aklından geçenleri okumuşçasına gülümsedi. “Sadece huzur içinde var olabilmek ne kadar güç, değil mi Profesör?”
Bu ağacı ellerimle sallamak istesem bunu yapamam. Fakat bizim görmediğimiz rüzgar, onu üzer ve istediği tarafa eğer. Biz en çok, görünmeyen eller tarafından eğilir ve yoğruluruz.