birkac yil once dinle iliskimi kesmistim. gercek oldugunu varsayarsak insanlari aptallastiriyor veya aptallari cekiyordu. gercek degilse, aptallar daha da aptaldilar
adil olanin pesinden gidilmesi dogrudur, en guclunun pesinden gidilmesi ise kacinilmazdir. gucu olmayan adalet acizdir; adaleti olmayan guc ise zalim. gucu olmayan adalete mutlaka bir karsi cikan olur, cunku kotu insanlar her zaman vardir. adaleti olmayan guc ise tohmet altinda kalir. demek ki adalet ile gucu bir araya getirmek gerek; bunu yapabilmek icin de adil olanin guclu, guclu olanin ise adil olmasi gerekir.
adalet tartismaya aciktir. guc ise ilk bakista tartisilmaz bicimde anlasilir. bu nedenle gucu adalete veremedik, cunku guc, adalete karsi cikip kendisinin adil oldugunu soylemisti. hakli olani guclu kilamadigimiz icin de guclu olani hakli kildik
hayat kisa ve belirsizliklerle dolu oldugu icin, bilimle acilarini dindiremedigimiz insanlari inancta bulduklari teselliden mahrum birakmak merhametsizlikmis gibi geliyor
cahil insanlar bir seylere inanmaya o kadar cok ihtiyac duyuyordu ki, herhangi bir mit sistemi curutuldugunde, yeri farkli bir batil inancla dolduruluyordu..