Görünmez Kadın
@ecitaha
637 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Macide, kendi halinde, bayağılıklardan hoşlanmayan genç bir kız. Ömer, iki yüzlü, riyakar insanların bulunduğu sosyal çevreye sahip, ama kendini tüm bunlardan kurtarıp, temiz bir hayata tutunmak istiyor. Bu iki insan tanışıp bir araya geliyorlar. Ömer, Macide'yi belki de kendisini düzeltecek biri yerine koyarak seviyor. Macide' de aynı fikirlere sahip. Sevdiği adamı değiştirebileceği ümidinde. Ama ikisinin de düşünemedikleri bir gerçek var. İnsanların iyi yönde değişmeleri kendi içlerinde yaşanan, fakat yakınlarını da içine alıp, yaralayan büyük bir savaştır. Bu savaştan galip çıkabilecekler mi?
Bedri'nin, fikirlerin ve bilginin şahsiyet haline gelmeden, başkalarını taklit ederek gelişemeyeceğinden bahsetmesi.
Veznedar Hüsamettin'in, Ömer'e,‘’Bana dünyanın hakikaten suratına tükürülmeye bile değmez olduğunu ve bu dünyada suratına tükürülmeyecek bir tek, ama bir tek insan bile bulunmadığını sağlam bir şekilde ispat ettin,’’ demesi.
Nihat'ın, fikir aşıladığı gençleri neden daha akıllılardan seçmediğini soran Ömer'e, verdiği o vurucu cevap.
* ‘’İçimizde şeytan yok…içimizde aciz var, tembellik var, iradesizlik, bilgisizlik…’’
* Dünyadaki en korkunç şey, ümidini kaybetmektir.
* Bir gün hocam bana, ‘’Zekânı mirasyedi gibi harcıyorsun,’’ demişti.
Kitabın kapağını kapattığımda biz insanlar neden kitap okuyoruz sorusunun cevabını bulduğumu hissettim. Bizler değişmek, gelişmek ve yaralarımızı iyileşmek istiyoruz. Aynı zamanda iyi bir insan, mutlu bir insan olmak istiyoruz. İçimizdeki kötülükten kurtulma, onu yok etme çabasındayız. İnsan bir sürü şeyin karışımıdır çünkü. Onun içinde iyilikte yaşar, kötülükte. Bir tarafı ağır basmaya görsün, diğer taraf hemen çeker indirir onu. İşte bu sebepten kendimize yol göstericiler ararız. Biri bize ışık tutsun, isteriz. Işığımızı
Reklam
Çocukken okuduğunuz bir kitabı, yetişkin olduğunuzda tekrar okursanız, sizi aynı şekilde etkiler mi? Bu sorunun cevabı bende "evet," oldu.
"EVET"
Şeker Portakalı, beni yine ağlattı, düşündürdü ve acıttı. Bir çocuğun yüreğine oturup, korkunç dünyaya oradan baktım. İnciten, yaralayan ve yoran dünyaya, yeniden veryansın edesim geldi. Zeze gibi uyuyup unutasım da geldi.
Sonra, dünyanın değil insanların acımasız olduğunu düşündüm. Sonra, kötü insanlar kadar iyi insanların da var olduğunu düşündüm. Sonra, gidecek başka bir dünya olmadığını düşündüm. Sonra, bunun gerçek hayattan alınma, ama umut verecek bir kitap olduğunu düşündüm. Düşünmeye son verip, sıcacık gülümsedim.
Mendilimi çöpe attım, gözyaşlarımla beraber. Hayat ne olursa olsun yaşamaya değer.
On iki yıl Orphalese Adası'nda sürgün hayatı yaşamıştır, El Mustafa. Artık bugün onun bayramıdır. Sürgün hayatı bitmiştir. Onu ana vatanına götürecek gemiyi beklemek için, sevinçle limana iner.
Orphalese halkı çok sevdikleri adamı biraz gitmekten vazgeçirmek, birazda son öğütlerini duymak için akın, akın limana gelir.
Herkes tek, tek öne çıkarak bu bilge adamın, hayata dair öğüt ve bilgilerini sunmasını ister. Madem gitmeye kararlıdır, her konudaki düşüncelerini anlatmalı, onları aydınlatmalıdır.
Bu eser, hem bir roman, hem bir şiir, hem deneme, hem de hikaye yerine geçebilir. Ben bu kitabın hangi kategoriye yerleştirileceğine asla karar veremedim. Ama şunu söyleyeyim ki, muazzam bir eser.
El Mustafa sadece ada halkına öğüt vermiyor, okuyucuya da veriyor. Öyle şeyler söylüyor ki tüyleriniz diken, diken oluyor. Evlilik, çocuklar, çalışma, neşe ve keder, suç ve ceza gibi konular üzerinde yapılan tespitler çok, çok evrensel. Her dine ve ırka mensup insanı ilgilendiren bu sözler, adeta yüreğe işliyor.
*Bu hep böyledir. Sevgi kendi derinliğini bilmez, ayrılık vakti gelip çatana kadar.
*Çünkü aşk, taçlandırdığı gibi çarmıha da gerer sizi. Hem besler büyütür, hem de budar sizi.
*Pişmanlık gece oldu mu habersiz gelir.
