Ecem
@ecmtnyl
Şu anda okuduğu kitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sevgi mi? Saplantı mı?
Uğultulu Tepeler çoğu zaman bir aşk hikâyesi gibi anılır ama aslında aşkın romantik değil, yıkıcı ve saplantılı hâlini anlatan çok daha karanlık bir roman. Heathcliff ile Catherine arasındaki bağ sevgi kadar gurur, öfke ve intikamla da örülmüş. Bu yüzden hikâye ilerledikçe klasik bir aşk anlatısından çok, insanın içindeki karanlık tarafla yüzleştiği bir trajediye dönüşüyor.
Emily Brontë’nin yarattığı atmosfer romanın en güçlü taraflarından biri. Rüzgârın, doğanın ve o sert taş evlerin içinde karakterlerin ruh hâli de giderek sertleşiyor. Bu kasvetli ortam, hikâyedeki duyguların yoğunluğunu daha da büyütüyor.
Heathcliff ise edebiyatın en çelişkili karakterlerinden biri. Çocukken gördüğü dışlanma ve aşağılanma onu sadece yaralamıyor; aynı zamanda acısını başkalarına yönelten birine dönüştürüyor. Catherine ise onu gerçekten anlayan tek kişi olsa da, gururu ve toplumsal beklentiler arasında sıkışıp kalıyor. Belki de romanın en trajik tarafı burada: birbirlerini en iyi anlayan iki insanın, kendi seçimleri ve gururları yüzünden birbirlerini de yok etmeleri.
Kısaltılmış metni sesli kitap olarak dinledim; buna rağmen romanın o sert ve huzursuz edici atmosferi yine de hissediliyor. Uğultulu Tepeler, aşkın bazen insanı özgürleştiren değil, tüketen bir güç olabileceğini hatırlatan karanlık ama etkileyici bir klasik.Edebiyat
Uğultulu Tepeler çoğu zaman bir aşk hikâyesi gibi anılır ama aslında aşkın romantik değil, yıkıcı ve saplantılı hâlini anlatan çok daha karanlık bir roman. Heathcliff ile Catherine arasındaki bağ sevgi kadar gurur, öfke ve intikamla da örülmüş. Bu yüzden hikâye ilerledikçe klasik bir aşk anlatısından çok, insanın içindeki karanlık tarafla yüzleştiği bir trajediye dönüşüyor.
Emily Brontë’nin yarattığı atmosfer romanın en güçlü taraflarından biri. Rüzgârın, doğanın ve o sert taş evlerin içinde karakterlerin ruh hâli de giderek sertleşiyor. Bu kasvetli ortam, hikâyedeki duyguların yoğunluğunu daha da büyütüyor.
Heathcliff ise edebiyatın en çelişkili karakterlerinden biri. Çocukken gördüğü dışlanma ve aşağılanma onu sadece yaralamıyor; aynı zamanda acısını başkalarına yönelten birine dönüştürüyor. Catherine ise onu gerçekten anlayan tek kişi olsa da, gururu ve toplumsal beklentiler arasında sıkışıp kalıyor. Belki de romanın en trajik tarafı burada: birbirlerini en iyi anlayan iki insanın, kendi seçimleri ve gururları yüzünden birbirlerini de yok etmeleri.
Kısaltılmış metni sesli kitap olarak dinledim; buna rağmen romanın o sert ve huzursuz edici atmosferi yine de hissediliyor. Uğultulu Tepeler, aşkın bazen insanı özgürleştiren değil, tüketen bir güç olabileceğini hatırlatan karanlık ama etkileyici bir klasik.
Oscar’ın Tanrı’ya Mektupları…
Eric Emmanuel Schmitt, 
Oscar ve Pembeli Meleği kitabında ölümle yüzleşen küçük bir çocuğun hikâyesini anlatırken ağır bir dram kurmuyor; aksine hayatın en zor gerçeğini şaşırtıcı derecede sade ve samimi bir dille ele alıyor. Oscar’ın Tanrı’ya yazdığı mektuplar hem çocukça bir masumiyet taşıyor hem de yetişkinlerin çoğu zaman kaçtığı soruları doğrudan soruyor: yaşamın anlamı, korku, kabulleniş ve vedalaşmak.
Kitap boyunca en etkileyici fikir, Oscar’ın her günü on yıl gibi yaşayarak hayatın tüm evrelerini kısa bir zaman içinde deneyimlemesi. Bu düşünce hem çok basit hem de çok güçlü; çünkü aslında hepimize aynı şeyi hatırlatıyor: hayatın uzunluğu değil, nasıl yaşandığı önemli.
Schmitt’in anlatımı yalın ama duygusu yoğun. Abartılı bir duygusallığa kaçmadan, okuru sessizce yakalayan bir hikâye kuruyor. Oscar’ın her mektubunda hem kırılganlık hem de şaşırtıcı bir olgunluk var.
Okurken insanın içi zaman zaman sıkışıyor ama aynı zamanda tuhaf bir huzur da bırakıyor. Çünkü kitap sadece ölümü değil, kısa da olsa yaşanan bir hayatın değerini anlatıyor.
Bazen bir çocuğun bakış açısı, hayata dair en derin soruları en sade şekilde sorabiliyor.Edebiyat
Eric Emmanuel Schmitt, Oscar ve Pembeli Meleği kitabında ölümle yüzleşen küçük bir çocuğun hikâyesini anlatırken ağır bir dram kurmuyor; aksine hayatın en zor gerçeğini şaşırtıcı derecede sade ve samimi bir dille ele alıyor. Oscar’ın Tanrı’ya yazdığı mektuplar hem çocukça bir masumiyet taşıyor hem de yetişkinlerin çoğu zaman kaçtığı soruları doğrudan soruyor: yaşamın anlamı, korku, kabulleniş ve vedalaşmak.
Kitap boyunca en etkileyici fikir, Oscar’ın her günü on yıl gibi yaşayarak hayatın tüm evrelerini kısa bir zaman içinde deneyimlemesi. Bu düşünce hem çok basit hem de çok güçlü; çünkü aslında hepimize aynı şeyi hatırlatıyor: hayatın uzunluğu değil, nasıl yaşandığı önemli.
Schmitt’in anlatımı yalın ama duygusu yoğun. Abartılı bir duygusallığa kaçmadan, okuru sessizce yakalayan bir hikâye kuruyor. Oscar’ın her mektubunda hem kırılganlık hem de şaşırtıcı bir olgunluk var.
Okurken insanın içi zaman zaman sıkışıyor ama aynı zamanda tuhaf bir huzur da bırakıyor. Çünkü kitap sadece ölümü değil, kısa da olsa yaşanan bir hayatın değerini anlatıyor.
Bazen bir çocuğun bakış açısı, hayata dair en derin soruları en sade şekilde sorabiliyor.