ecnzcrt
@eczncrt
Ankara Hukuk
13 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hayat değiştiren türden kitaplardan biri. Kitabı geçen sene bitirmeme rağmen en az haftada 1 kere açıp bakarım yine. Kitabı okumadan önce depresyon ve kaygı bozukluğuyla mücadele ediyordum. Psikiyatristin verdiği ilaçların yan etkilerinden ötürü farklı yollar bulmaya çalıştım ve karşıma bu kitap çıktı. İlk başlarda maddi amaç güden sıradan bir kişisel gelişim kitabı zannetmiştim. İnternetteki kitap yorumlarından sonra almaya karar verdim, herkese tavsiye ederim.
“Bazen en büyük düşüş, insanın kendi gözünden düşmesidir.”
Camus’nün Düşüş’ü, roman değil itiraf gibi… Ama öyle sıradan bir itiraf da değil. Kahraman, eski bir avukat: başarılı, saygın, kendinden
Recaizade Mahmut Ekrem’in Araba Sevdası romanındaki Bihruz Bey karakteri, yalnızca Tanzimat döneminin değil, her dönemin insanına ayna tutan bir figürdür. O dönemde Batılılaşmayı yüzeysel şekilde taklit eden, Fransızca kelimelerle süslediği konuşmaları ve gösterişli arabasıyla toplumda yer edinmeye çalışan Bihruz Bey’in, günümüzde farklı biçimlerde hâlâ yaşadığını görmek mümkündür. Bugünün “starda latte, semtte madde” diyen, absürt rap şarkılarıyla kimlik arayışına giren, lüksü taklit ederek kendini var etmeye çalışan genç figürleri de aynı yabancılaşmanın içindedir. Zaman değişse de zihinsel taklitçilik ve içi boş aidiyet arayışları değişmemiştir. Bu benzerlik, sadece tarihin değil, insan davranışlarının da tekerrür ettiğini gözler önüne seriyor. Belki de Bihruz Bey’e kızmaktan çok, onu ve onun gibileri ortaya çıkaran toplumsal zaaflarımızı sorgulamak gerekir. Kim bilir, Bihruz’un çaresizce ait olmaya çalıştığı o dünya, aslında onu da hiçbir zaman kabul etmemişti.
Aziz Nesin’in Zübük’ünü okurken sadece bir roman karakterini değil, içinde yaşadığımız düzeni, insanların yüzüne yapışmış sahtekârlığı, çıkarcılığı ve iki yüzlülüğü okuyormuş gibi hissettim. Zübükzâde İbrahim'in her davranışı, her lafı o kadar tanıdık geldi ki, zaman zaman gülmekten çok öfkelendim.
En çok da şu çarptı beni: Kitap 1960’larda yazılmış ama bugünü anlatıyor. Yıllar geçiyor ama zihniyet aynı kalıyor. Zübükler değişiyor, isim değiştiriyor ama sistem aynı. İnsanların kandırılma şekli bile neredeyse birebir korunmuş.
Zübük sadece bir karakter değil bence. Her dönemin adamı. Onu yaratan sistem, ona göz yuman halk, her şey hâlâ yerli yerinde duruyor. Aziz Nesin bunu o kadar yalın ama çarpıcı bir dille anlatmış ki, insanın içi sıkılıyor. Gülüyorsun ama boğazın düğümleniyor.
Bu romanı okuyup da “Bu biz değiliz” diyebilen varsa, gerçekten şanslı. Ama ben kendimizi bu aynada net bir şekilde gördüm. Ve itiraf etmeliyim ki bu ayna hiç de iç açıcı değil.
Felsefeye merakı olan ama nereden başlayacağını bilmeyenler için iyi bir giriş kitabı. Dili yer yer ağır gelse de sabırlı okuyucuya çok şey katıyor. Ama şunu söyleyeyim: İlyada ve Odisseia destanlarını okumadan bu kitaptaki bazı mitolojik ve felsefi temaları tam kavramak zor olabilir. Yani kitabın tam tadını almak isteyenler önce o destanlara bir göz atsın derim.
Genel olarak öğretici, ama biraz sabır istiyor. Yine de değiyor.
