eda
@eddaonall
sanat
Üniversite ilk sınıf
istanbul
2006
182 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Bu kitapta farklı ve yeni rastladığım bir şey vardı. Dertleşmek gibiydi okumak fakat çok derin ve çıplak cümlelerdeydi bu dertler. Kendime saklamak istediğim bir sırdaş gibi.
Reklam
Rehber kitap. Sun Tzu'nun Savaş Sanatı kitabına benzettiğim çok detay oldu. Sürekli dönüp gözden geçirilecek bir kitap. Tanrı anlayışı oldukça yoğun ve benim düşüncelerimle de uyuşmayan detayları vardı elbet fakat genel olarak bakıldığında herkese rehber olabilecek değerde bir yapıt. Bir seferde okuyup bitirebilecek bir eser değil hayatın birçok anında destek olabilecek bir danışman gibi.
Spoiler içerir
Suçlamıyorum Martin’i belki de yaşasaydı sanata olan inancını iyice kaybedebilirdi. Kaybettikleri için üzgünüm ama bazen gerçekten bir şeylerin feda edilmesi gerekiyor. Bana göre Martin kendi çizgisinde daima doğruydu. Seçimleri, azimi, feda ettikleri ve nicesi. Doğru olanları yaptı Martin, sadece insanlara yenildi. Bu onun suçu değildi. Martin’in hikayesinde gerçeklik olması beni çok etkiledi. Kitapta ki ana fikir de bence oldukça etkili ve okurlar tarafından ele alınması gereken bir konu. İnsan hep açgözlü bir canlı olmuştur ve bence hep öyle olacak. Bu sadece eşyalar için geçerli değil, şan şöhret gibi ünvanlar konusunda da geçerlidir. Şöhretliysen her şeyi elde edebilirsin. Fakat şöhreti kazanana kadar ya da o şöhreti kaybettikten sonra artık bir hiçsindir. Bu insanların acımasızlığını ortaya koyar. Elde edilen şöhret bir şekilde çalışılarak elde ediliyor genelde ve o şeyi elde etmeye çalışırken ki kişiyi görmezden gelip onun şöhretine saygı göstermek yanlış ve kırıcıdır. Martin Eden her ne kadar istediğini elde edebilse de kaybettiği şey sanatın, aşkın ve sevginin gerçekçiliğidir. Her sanatçı, aşık aynı değildir belki ama Martin’in rastladıkları ne yazık ki onun bu düşünceye kapılmasına sebep oldu. Ona ilham veren şeylerin sahte olduğu düşüncesi. Brissenden’ın haklı olduğunu düşünüyorum. Hatta belki de Jack London’da aynı şeyi yaşadığı için Brissenden karakterinin bu düşüncesini yazmıştır. Aslında onun fikri olabilir. ‘Eserler yaratıcısı öldükten sonra değerlendirilmelidir.’ Çünkü yaratıcısı sadece bir obje olarak görülüyor tıpkı eseri gibi.
Başarıya ulaşmak için verilen mücadelelerin, hayallerin ve umutların ne kadar güçlü olsa da, hedefin de başarılı olsanda uğruna çabaladıklarını kaybedebilirsin.
Gerçekten sanatı sanat gibi kullanan bir yazar kendisi.
Birkaç sene sonra hayatı daha iyi kavradığımda tekrardan okumam gerekiyor diye düşünüyorum. Bu kitap bir kılavuz gibi, bazen bazı kuralları, düzenleri hikayelerle örnekleyerek anlatırız ya bu kitapta tıpkı o. Hayata hazırlık, kötülüğün her zaman her yerde ve her şekilde karşımıza çıkacağını çok iyi gösteriyor.
Yine karşımızda tüm gerçekleriyle çıplak bir Dazai var. Tüm nefretiyle, tüm duygularıyla karşımızda yine. Her bir eserini okumaktan büyük haz alıyorum doğrusu benim için en değerli yazarlardan birisi kendisi. Çünkü kendisini biliyor nerde hata yaptı, nerelerde kaybetti ve bunları nasıl en sevdiği şeye yazarlığa dökebilir. Bunu çok iyi biliyor ve çok da güzel cümleler ortaya çıkarıyor. Anıları ya da romanları fark etmez kendi kaleminden çıkan her şey dürüst birer sanat eseri. Hayatının detaylarını usulca önümüze seren bu eserinde bazı bölümleri tek solukta okusam da bazı bölümlerinde gösterdiği duygulardan metine odaklanamadım. Ama her şekilde hoşuma giden bir eserdi, Dazai’ı iyice tanımak isteyenlerin okuyacağı tarzda bir eser.
Reklam