Okuyan kadinlar kulubu ile birlikte #türkklasikleriserisi nin beşinci kitabı olan #şairevlenmesi ni okuduk. Şair Evlenmesi ilk Türkçe oyun olarak kabul ediliyor, bu yüzden de Türk tiyatro edebiyatının öncüsü sayılıyor. İlk oyun okumama böylesi güzel bir başlangıç yaptığım için çok mutluyum.
Oyunda şair Müştak Bey sevgilisi ile evlenmek için dönemin koşullarında arabuluculardan kendilerini evlendirmelerini istemek durumunda kalıyor. Her şey ayarlanıyor, nikah kıyılıyor ama görücü usulü olduğu için eşini ancak nikahtan sonra görmesi gerekiyor. Karşısına sevgilisi değil, onun yaşlı ablası çıkınca cümbüş başlıyor. Konuya dahil olan mahalle halkının hal ve hareketleri, konuşmaları, ileri gelenlerin ettiği sözlere kayıtsız şartsız inanmaları hiç yabancı değil. Hele imam efendi hiç değil. İmamlığı tartışılır ama laf cambazı olduğu kesin "İmam böyle yaparsa, neyyyse" dediğim doğrudur. Kısacık oyunda anlatılan, eleştirilen herşeyi çok sevdim.
Sonrasında: milleti dilsizlikten kurtaran, edebiyat sevgisi ve bir siyasi düşünce veren, zulümden nefret ettiren, zalimleri: yılandan korkunç, akrepten iğrenç, cellattan merhametsiz tanıtan, edep ve zekanın canlı örneği olarak algılanan Şinasi'nin hayatının son günleri anlatılmış. Bu da gülerek başladığım okumaya, buruk veda etmemi sağladı. Okuyunuz efendim.
Herkese merhaba
Kitap; edep, nezaket, zarafet, mahremiyet, aile ilişkileri, iletişim ve insanın kendine duyduğu saygı gibi pek çok konuya değiniyor. Günlük hayatta aslında bildiğimizi düşündüğümüz ama zaman zaman unuttuğumuz birçok şeyi yeniden hatırlatıyor.
Okurken en çok hoşuma giden şey, kitapta anlatılanların büyük bir kısmına katılıyor olmamdı. Doğru yaptığım davranışların fazla olduğunu görmek beni mutlu etti. Bazı bölümlerde karşıma çıkan cümlelerin o gün yaşadıklarımla tevafuk etmesi de kitabı benim için daha anlamlı hale getirdi.
Açık ara en çok altını çizdiğim kitaplardan biri oldu. Neredeyse her bölümde not almak istediğim satırlar vardı. Nilhan Osmanoğlu'nun kendi zarafetini ve üslubunu kitabına da yansıttığını düşündüm.Nilhan Sultan'ı çok severek takip ediyorum.
Kitap boyunca sık sık edep, saygı, tevazu ve ölçülü olmanın önemine vurgu yapılıyor. Özellikle zarafetin sadece görünüşle değil, insanın tavrı, konuşması ve davranışlarıyla ilgili olduğunu anlatan bölümler ilgimi çekti.
Genel olarak çok beğendim. Ara ara dönüp bazı bölümlerini tekrar okumak isteyeceğim, altı çizili satırlarla dolu güzel bir kitaptı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Meczup
Ahmet hep kaçıyor. Ama insanoğlu kendinden kaçabilir mi? Nereye giderse gitsin aklını da kalbini de yanında taşımıyor mu?
Meczup’u okurken beni en çok etkileyen şeylerden biri, hikâyenin içindeki türküler oldu. Yazarın tavsiyesine uyup o türküleri dinleyerek okudum. Sayfalar ilerledikçe boğazım düğümlendi, bazı satırlarda uzun uzun durup düşündüm.
Meczup, deli demek değil. Sevdayla başka bir hâle bürünmek, aşkın insanı değiştirmesi demek biraz da… Kitapta sevda var, edep var, özlem var. Aslında hepimizin bildiği o kavuşamama hikâyesi var. Fakat Fatih Duman’ın farkı, bu hikâyeyi anlatış biçiminde saklı.
Kullandığı dil, kurduğu cümleler, karakterlerin konuşmalarındaki incelik ve edep kitabı bambaşka bir yere taşıyor.
Bir çırpıda okuyabileceğiniz kadar akıcı ama bitirdikten sonra uzun süre zihninizden çıkmayacak kadar derin bir hikâye…
Kitap boyunca şu soru aklımdan çıkmadı:
Sevmek beklemek midir?
Ya da sevmek biraz da cesaret işi midir?
Çünkü herkes sevdiğini söyler ama herkes sevemez. Özellikle günümüzde sevgi o kadar kolay telaffuz ediliyor ki, gerçek sevginin ne olduğunu unutmaya başlıyoruz.
Bana göre Fatih Duman bu kitapta sevgiyi yeniden hatırlatıyor:
Sevgi cesaretti. Sevgi beklemekti. Sevgi emekti.
Okuyacak olanlara gönülden tavsiye ederim. 
Fatih Duman 
Meczup
Fatih Duman MeczupÇÖLÜN ORTASINDA BİR KEHÂNET:DUNEKitap Simyacıları
Bazı kitaplar sadece uzak dünyaları anlatmaz; bizi kendi dünyamızın, insanlığın binlerce yıllık sessiz kalmış kırılma noktalarıyla yüzleştirir. Frank Herbert’ın 1965 yılında edebiyat dünyasına kazandırdığı Dune, derinlerde tam olarak bu yüzleşmeyi sunar. Dune, yalnızca anlatılan olaylardan ibaret kuru bir metin değil; okurken zihnimize yerleştirdiği sorularla, kurduğu çağrışımlarla ve her okunuşunda yeni anlamlar açığa çıkaran katmanlarıyla yaşayan bir yapıttır.
İlk bakışta galaktik imparatorlukların, soylu hanedanların ve yıldızlararası yolculukların evreni gibi görünse de sayfalar ilerledikçe karşımıza çıkan şey teknolojik bir şov değildir. Aksine kökleri insanın en kadim hırslarına, korkularına ve arzularına uzanan derin bir iç dünya yolculuğudur. Herbert, uzak geleceğe ait teknolojik bir dekorun arkasına, tarihin tekerrür eden döngülerini ve inanç sistemlerinin kitleleri uysallaştıran ya da vahşileştiren kadim hikâyesini gizler.
Romanın merkezinde Arrakis vardır; namıdiğer Dune. Fakat bu çöl gezegeni yalnızca bir arka plan değil, romanın gerçek başkahramanlarından biridir. Herbert çölü durağan bir dekor olarak değil; yaşayan, dönüştüren ve sınayan aktif bir güç olarak kurmuştur.
Arrakis’e gelen herkes değişmek zorundadır. Bu gezegen insanın sahip olduğu tüm yapay fazlalıkları elinden alıp geriye yalnızca çıplak özü bırakır; gücü, korkuyu, inancı ve karakteri sınar. Bu yönüyle Arrakis, dünya edebiyatında ve kutsal metinlerde sıkça karşımıza çıkan çöl imgesini hatırlatır: Çöl, insanın kendi hakikatiyle karşılaştığı yegane yerdir.
Musa’nın halkıyla birlikte yıllarca dolaştığı, İsa’nın yalnız kaldığı, peygamberlerin vahye hazırlandığı mekândır. Medeniyetin gürültüsünden uzaklaştıkça, insanın kendi iç sesiyle baş başa kaldığı o mistik alandır.
Paul Atreides’in
#kitapyorumu
HAYA VE EDEP İNCİSİ
HZ. OSMAN
RADIYALLAHU ANH
MUSTAFA NECATİ BURSALI
Hz . Osman'ın Kur'an-ı Kerim'i gördüğümde o kadar heyecanlanmıştım ki ; şehid edilişi okuduğum rivayetlerden, hayatından birden gözümde canlandı. Onun Kur'an sevgisi benim yüreğimdeki Kur'an sevgisini kat be kat artırdı. Kur'an-ı Kerim'i daha farklı okumaya başladım . Her sene Hz . Osman hatmi yapıyoruz ve okurken hep Hz . Osman'ı düşünüyorum, ona Fatiha okuyorum , dua ediyorum. Bu hatmi yapmamıza vesile olan teyzeme teşekkür ediyorum.
Hz Osman; hem haya ve edep incisi
Hem Kur'an aşığı hemde öyle bir aşık ki rabbim Kur'an-ı Kerim okurken şehid olmayı nasip etmiş.
Hem eşleri ;
Rukayye
Ümmü Gülsüm
Fahite bint Gazvan
Ümmü Amr bint Cündeb
Fatıma bint Velid
Ümmü’l-Benîn bint Uyeyne
Remle bint Şeybe
Nâile bint Ferâfise
vefat ettiğinde öyle güzel tevekkül etmiş bir insan ki ;
onu örnek almamak ve sevmemek mümkün mü ?
Velhasıl Rabbim bizi de Hz. Osman'ı örnek alan , Kur'an aşığı hak ve resulün yolundan giden ümmet eylesin.
Okuduğum tüm kitaplarda yaparım bunu.. Beğendiğim, katılmadığım ,ilginç bulduğum, komik gelen yerlerin altını çizer sayfanın kenarına da notlar alırım. Bu kitapta sayfanın kenarına yazdığım cümleler genelde şöyleydi: Pes!, N'apıyorsunuz len siz!!,yuh, hadi canım, yok artık!, olum kendinize gelin yahu, edep yahu.. Kitap bitince de şunu dedim: Ne okudun kızım sen, neydi bu??
