Ayrılığın bu kadar acı olduğunu bilseydim şayet yine geceler gündüz oluncaya kadar seni severdim. Benim aklım seni sevdikten sonra durdu, kalbimse seni sevdikten sonra atmaya başladı.
Ayrıca ben bir insansever değildim. Hiç belli etmemekle birlikte, birçok insanı sevmiyordum sevmek ne demek, nefret ediyordum. Bu insanseverler topluluğunda da beni bu eve getiren arkadaşımdan başka kimseyi tanımıyordum. Arkadaşım da gerçekten arkadaşım mıydı? Değildi galiba.
Merhaba sevdiğim ben o sevmediğin.
Nasılsın bugün hiç özlemedin mi beni?
Bugünde mi geçmedim aklının kıyılarından? Hiç mi aklına gelmedi gözlerim, saçlarım? Sabah kalktığında benden gelen bir mesaj aramadın mı?
Hiç mi dalmadı gözlerin geçmişe?
Hatırlatmadı mı beni sana hiçbiri?
Doğru söyle, kokuma benzer bir koku da mı gelmedi burnuna?
Özleminle yanıyor içim bilmeni isterim.
Seni çok özledim...
Benim gerçekten sevdiğim insanlar azdır, beğendiklerim ise büsbütün az. Dünyayı görüp tanıdıkça hoşnutsuzluğum artıyor. İnsanların iç yüzünün nasıl hiç göründüğü gibi çıkmadığını; iyi ya da akıllı gibi görünenlere bile nasıl hiç güven olmadığını her gün daha açıkça anlıyorum. Adolf Hitler