d.
@edmdi
19 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·168 syf.·
2022 1. kitabı
Her şey insana yazılıyor diye düşündü; ama bazen ulaşmıyor. Bilmediğimiz nedenlerle dolaşıp duruyor hayatın içinde. Bazen yanından geçiyor insan yazgısının, bazen elinden tutuyor ama bunun kaderi olduğunu anlamıyor. Tam yakalayacak gibi oluyor ama uçup gidiyor. Sonra bir gün, hiç hesapta yokken, hiç beklemezken, başka alemlerdeki seyrini tamamlıyor senin olan şey, çıkıp geliyor ve seni buluyor.
Taşra sessizliği diye bir şey var, bu sessizliğin içinde tozlu yollar, yıkık dökük ama bir kenarı çiçekli evler ve güneş dolanır sadece. Zaman şehirdeki gibi hızlı akmaz Anadolu'da, yollarda sürünür saatler, saat bir mi, iki mi, üç mü kimsenin işi değildir. Vakit aheste akar. Günlerin geçtiği, ayların değiştiği sadece mahsullerden, yılların geçişi de yüzlerden anlaşılır. Zaman yürür ve insanların yüzleri kırışıklıklarla dolar.
Hâlâ tüm netliğiyle hatırlıyorum, otuz yıl önce Cingu Stadyumu dış sahasının ilerisindeki çimenlerde hissettiğim, gökten avuçlarıma düşen o şeyi; ve yine ondan bir yıl sonra Sendagaya İlköğretim Okulu yakınında ellerimdeki yaralı güvercinin sıcaklığını da aynı berraklıkla anımsıyorum. Bir roman yazmanın ne anlama geldiğini düşündüğümde hep o hisler geliyor aklıma. Bu elle tutulur anılar, bana içimde taşıdığım bir şeye inanmayı ve bu içimdeki şeyin sunacağı olasılıkları hayal etmeyi öğretti. Bugün de o hislerin hâlâ içimde olması ne kadar muhteşem.
Haziran 2014
