Dünyada her şeye belki kanaat edilebilir de, kendine nasıl, "Kendinle böyle idare et," denebilir ve buna nasıl tahammül edilebilir. Herkes, her şeye kendini başka türlü bir hale getirebileceği düşüncesi ile tahammül edebildi.
İçine doğulan hayat, hep o hayattan sıçrama isteği veriyorsa ama doğana sıçrayacak bacaklar vermiyorsa ne olur? İnsan o hayatın içinde dışarı fırlayamadan zıplar durur benim gibi.
Kendimi buluverdiğim dünya hali, başka dünyalar ve hayatlar bilmezden evvel dahi bana beğenilesi, yanında durulası gelmedi. Neden buraya değil de oraya dikildiğimi hiç anlayamadım.