Serkan
@edt_
Öğrenen Bir Öğretmen
“Demir olsam çürürdüm, toprak oldum da dayandım.”
Şu anda okuduğu kitaplar
"Öyle bir kitap yazayım ki, okurlarım bu kitabı okuduktan sonra sadece akıcılık, sürükleyicilik ve sonunun aşırı şaşırtıcılığından bahsetsin." Zülfü Livaneli
Evet tam anlamıyla buydu tanımlama olarak. Aktı gitti kitap, bir su gibi zaman gibi.
Spoiler: Muharrem
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Fakat şu muhakkak ki bugün olduğum gibi olmak da istemiyorum. Büsbütün başka bir hayat, daha az gülünç ve daha çok manalı bir hayat istiyorum. Belki bunu arayıp bulmak da mümkün… Fakat içimde öyle bir şeytan var ki… Bana her zaman istediğimden büsbütün başka şeyler yaptırıyor. Onun elinden kurtulmaya çalışmak boş… Yalnız ben değil, hepimiz onun elinde bir oyuncağız… Senin dünyaya hakimiyet planların bile eminim ki onun mahsülü…”
(Sabahattin Ali - İçimizdeki Şeytan)
Nietzsche huzurlu ve mutlu olabilmek için insanın inanması ve iman etmesi gerektiğini ama hakikatı bulmak isteyen insanların ise bu huzurdan vazgeçmeleri ve acı çekmeye mahkum olduklarını düşünür. Fakat hakikat ve sorgulama beraberinde ızdırap getirir. Kendinize şöyle sorabilirsiniz; insan inanmasına rağmen, yeteri kadar iman etmediği ve tanrısına layık olamadığı için huzursuz olamaz mı? Bundan acı çekemez mi? Bence, çekebilir fakat sizce de bu acıyı mutlu olmak için çekmiyor mu? Bu, cennet için yani sonsuz mutluluk için çekilen acı değil midir? Peki tanrısız bir insan, bir gün yok olacağını bile bile mutlu olabilir mi? İşte tam bu noktada Nazım Hikmet’in şu sözleri geliyor .
İnsan, öleceğini bile bile nasıl yaşar? Ya çıldırır ya da öleceğini unutur.
Başarılı bir inceleme metni benden çok daha iyi yapmış bir arkadaşımdan aldım.
Kitap sayfa sayısı az olduğu için mi ne bilinmez aşırı alt metin içermekte ve bu kitabı daha da dolu ve etkili bir hale getirmiş.
Kitap size altmış sayfa ile ne anlatılabilirse anlatmış.
Sonu müthiş biten bir kitap böyle bitmesini beklemiyordum.
Naas, adındaki karakterimiz sonunda tüm çabasına değecek mi , başarı elde edecek mi ?
demeden kabile şefi olarak yaşadığı o küçük , kendi halindeki dünyasından çıkıp , hiç bilmediği ve bu zamana hiç merak etmediği kocaman ve cok farklı şartların geçerli olduğu bir dünyaya hiç düşünmeden aniden atılıyor ve küçük dünyasında kabile şefi olan Naas'ın bu dünyada başına gelmeyen ve yapmadığı şey kalmıyor.
Bu kitabı çok değerli okur bir arkadaşımda görüşmüştüm başka bir öneriden sonra da ilk elime geçmesini fırsat bilerek okudum.
“Bana mutluluktan söz etme,anısı beni mutsuz ediyor..."
kitap okumayalı yıllar olmuş gibi hissediyorum. 96 sayfalık bir yaşamdı kitaptan çok ve ben uzun zaman sonra satırların altını çizerek okudum...
Aslında doğu toplumunun yozlaşmış halinin gözler önüne serilmesi diye bakabiliriz. Keyifli okumalar
