“Bir gün bir Tanrı, gezegenin en yüksek dağında oturmuş düşünüyormuş. Yanına hınzır arkadaşı gelinceye kadar aklı elindeki tohumlardaymış. Arkadaşı, ‘Onlar ne?’ diye sormuş. Bizim Tanrı, ‘Tohum.’ demiş. Hınzır arkadaşı, ‘Ne tohumu?’ demiş, bizimkisi, ‘Benim potansiyelimin tohumu... İçimde o kadar olasılıklıyım ki, her bir ihtimalimi bu tohumların her birine yükledim, olgunlaştıklarında onlara bakarak kendimi deneyimleyeceğim.’ diye açıklamış. Hınzır olan, ‘Tanrı tohumu! Bu hiç de akıllı bir fikir değil dostum.’ demiş. Bizimkisi, ‘Bir Tanrı’nın kendini deneyimlemesinden daha akıllıca ne olabilir ki?’ diye cevap vermiş. Hınzırsa, ‘O tohumlar olgunlaşıp asla senin potansiyeline erişemezler!’ diye çıkışmış. Bizimkisi, ‘Niye bu kadar kesinsin?’ dediğinde, hınzır Tanrı, ‘Bu tohumlar, olmalarını istediğin şey olabilmek için sürekli gelişmeliler. Gelişmenin kendisinden başka bir nedene sahip olmayan bu şeyler nasıl senin olasılıklarına dönüşsünler, onlar için amaç ne? Motivasyonları ne?’ diye sorgulamış ve gülerek, ‘Senin tohumların başarabileceklerini sanmıyorum.’ demiş. Bizimkisi açıklamış, ‘Onları bir seraya koyacağım ve ‘merakla’ besleyeceğim.’ Hınzır Tanrı, ‘Neyin merakıyla?!’ diye sormuş, bizimkisi yine açıklamış, ‘Kendi potansiyellerinin merak