İnsanların en zinde olduğu vaktin sabah olduğu da bir yalan. Sabahlar gridir. Her zaman öyledirler. En boş şeydir. Ben sabah yer yatağının içerisinde, her zaman karamsar olurum. Gerçekten berbat. Bir sürü çirkin pişmanlık ... hepsi bir anda üşüşerek yüreğimi doldurur, ben de acıdan kıvranıveririm.
Reklam
New York Times'ın 21. Yüzyılın En İyi 100 Kitabı listesinde olduğunu gördüğümden beri kitabı okumak aklımdaydı. Ayrıca Napoli Romanları serisi ismiyle de son zamanlarda sıkça karşıma çıktıyordu ve bir fırsat başladım.
Kitabın konusu, ilk başta beni çok cezbetmemişti; zaten neyle karşılaşacağımı az çok biliyordum: bir büyüme hikâyesi,( daha doğrusu iki ) Çocukluktan itibaren iki yakın arkadaşın hayatını, onların kişisel gelişimlerini ve yaşadıkları mahalledeki sınıfsal farkların etkilerini okuyoruz. Öfkenin, yoksulluğun ve çevrenin dayattığı sınırların hikâyeye işlediği çok güçlü bir atmosfer var. Kahramanlarımız, bu çevreden kurtulmaya çalışsalar bile üzerlerine yapışan öğretilerle boğuşuyorlar.
Lila evlilik yolunda ilerlerken, Elena (Lenù) eğitim hayatına odaklanıyor. Hikâye Lenù’nun gözünden anlatıldığı için onun Lina’ya duyduğu hayranlığı, hatta kıskançlığı yakından hissediyoruz. Ne kadar başarılı olsa da Lenù, Lila’nın evliliğe adım attığı hayatına içten içe özeniyor çünkü büyüdüğü çevrenin değer yargıları ona bunu öğütlemiş. Lenù’nun Lina’nın düğününde anne-babasını izlerken, ‘Benim okumamdan çok, bununla gurur duyarlardı'ya benzer bir şeyler düşünmesi, bunu açıkça gösteriyor. Belki de bu noktada Lenù’yle fazla empati kurmuş olabilirim.
Bu kitap serinin yalnızca bir başlangıcı; hikâyenin devamında neler olacağını tahmin ediyorum ama yine de okumaya devam etmek istiyorum. Bu tarz hikâyeler nedense beni çekiyor. Büyük olay örgüleri, şaşırtıcı twist’ler veya çarpıcı betimlemeler yok. Ama Ferrante'nin anlatacak o kadar çok şeyi var ki, onun hızına yetişmek için hiç durmadan okumak gerekiyor. Benim Olağanüstü Akıllı Arkadaşım'ın, 'En iyi kitap' unvanı tartışılabilir belki ama anlattığı hikâye kesinlikle yazılmaya değer birilerinin yazması gereken bir hikâye...Yazar,
Onun hayatına ait parçalardan yoksun kalırsam kendi hayatımın yoğunluğu ve anlamı kaybolacak sanıyordum.
Reklam