Düşe kalka, güle ağlaya, çoşkuylaAlıntı
Bazı kitaplar vardır tam zamanında gelen, iyi ki gelmiş dedirten unutma dersleri tam da böyleydi. Bilmediğim şeyler mi anlatılmış hayır ama duymaya farklı zamanlarda farklı şekillerde ihtiyacımız olan şeyleri güzel bir kurgu etkileyici bir dille anlatmış nermim yıldırım. Kendisiyle tanıştığıma mutluyum. İyi geldi.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ruhlar EviEdebiyat
Isabel Allende’nin Ruhlar Evi romanında, Şili’de bir ailenin üç kuşak boyunca yaşamına tanıklık ediyoruz. Bu süreç yalnızca aile bireylerinin hikâyesiyle sınırlı kalmıyor; değişen toplum yapısı, siyasi düzen ve fikir akımlarıyla iç içe ilerliyor.
Hikâye Clara’nın çocukluğuyla başlıyor ve torunu Alba’nın gençlik dönemine kadar uzanıyor. Bu yolculukta kadınların sezgileri, hisleri, kuşaklar arası aktarımı, sosyalizm ve kapitalizm gibi tanıdık fikirlerin yansımaları, hayal kırıklıkları ve pişmanlıklar yer alıyor. O süreçte sizde insan ömrüne sığabilecek her türlü duyguyu bizzat hissediyorsunuz.
Romanın sonunda Esteban Trueba’nın pişmanlıklarını görüp, yıllarca yaptıklarını telafi etme çabasına tanıklık ediyoruz. Bu noktada, sanki bizim de vicdanımız bir nebze olsun rahatlıyor. Yazar her bir karakterler her bir hisle bizi empati kurdurtup kitabin içine çekiyor.
Kitap o kadar yoğun duygular hissettiriyor ki, hangi birini ele aliyim hangisine değiniyim bilemiyorum. Yine de Alba’nın dediği gibi: “Geçmiş kuşakların yaptıkları, bir şekilde yeni nesilleri buluyor. Hiçbir şey birbirinden bağımsız değil.” İşte bu yüzden affetmek, yüklerden arınmak ve hafiflemek gerekiyor. Roman da tam olarak bu düşünceyle, yazıya dökerek yükleri atma fikriyle son buluyor.
Bir diğer güçlü boyut ise siyasi arka plan. Sosyalistlerin halk için verdiği mücadele, ardından gelen darbe ve diktatörlük; ezilen insanların yaşadığı acılar… Bu hikâye yalnızca Latin Amerika’ya özgü değil. Asya’dan Afrika’ya, dünyanın pek çok yerinde benzer acılar tekrar ediyor. İnsan gibi yaşamak isteyen, sadece kendisi için değil herkes için mücadele eden insanların çoğaldığı, adaletli rejimlerin kabul gördüğü bir dünya özlemini derinlerden hissediyor ve diliyorum.
Bu evrende bazı sorunların çözümü yokEdebiyat
Dune serisine filmleri izlemiş olarak başladığım için sıkılır mıyım bildiğim şeyleri okumaktan diye düşünüyordum. Ama tabiki öyle olmadı ilk kitaptaki olay örgülerine hikâyenin bizi nereye götüreceğini hakim olsamda yazarın akıcı dili karakterlere kattığı derinlik bu fikirden beni hemen uzaklaştırdı. İlk defa önceden bildiğim bir şeyleri okurken zevk aldım ve bu kadar merak duydum.
İlk kitapta evrene giriyoruz karakterleri tanıyoruz paul'un Muad'dib efsanesine dönüşmesine tanıklık ediyoruz. Kahramanların doğuşuna kaderlerine kabullenişine en sonda da o kaderi kendilerinin yazmasına eşlik ediyoruz.
İkincisi kitap ise benim için tamamen suprizdi. Bu sefer imparatorluğu ele geçiren Paul'un içsel hesaplaşmasına, kız kardeşi Alia'nin tanricalik sürecine ve onlari yok etmeye çalışan bir takım dış unsurlara tanıklık ediyoruz. Kitap ilk kitaba göre daha durağan gibi görünse de aslında duygu anlamında çok hareketli. Paulun sıkışmışlığı geleceği görüş yeteneğine rağmen elinden bir şey gelmesiyisi, Chani'sine olan aşkı ve diğer her şeyiyle derinliği bambaşka bir seviyedeydi.
Kitabın alt metninde din ve iktidarın nasıl iç içe geçip kitleleri yönlendirebildiğini, insanların inançlar üzerinden nasıl araçsallaştırıldığını görüyoruz. Bene Gesseritler yıllarca halkı telkinlerle şekillendirmiş, kendi "mesihlerini" yaratmışlar. Ama evren onlara bir sürpriz hazırlamıştı. Çünkü hayallerindeki kurtarıcı, kontrol edebilecekleri biri değildi.
Bu da bize Paul'un herkes gücünü sınırsız sanarken evrenin sonsuz ihtimali olduğunu ve asla kontrol edemeyeceğini söylediği anlara götürüyor. Muad'dip de olsan hayatındaki en değerli şeyi kurtaramıyorsun. Bazen bazı şeyleri yaşanması gerekiyor. Elinden bir şey gelmiyor...
Kitabın sonu sarsıcıydı film serisinin biteceğini düşünürsek gerçekten iyi bir
Kuang’ın şimdiye kadar okuduğum kitapları arasında Sarı Yüz sanırım en beğendiğim oldu. Haşhaş Savaşı’nı yarıda bırakmıştım, Babil ise beni çok etkilememişti. Bu yüzden bu kitaba da biraz önyargıyla yaklaştım ama başladıktan sonra elimden bırakamadım.
Kitabı bu kadar etkileyici kılan şey, bir anti-kahramanın gözünden anlatılmasıydı. June bir hırsız; yetersizlikleri ve yalnızlığı içinde debelenirken, çıkışı ölen arkadaşının yazılarını çalmakta buluyor. Ama en büyük savaşı yine kendisiyle veriyor. Hayalini kurduğu dünyaya kavuşsada, içini kemiren suçluluk, hırs ve tatmin olma arzusu onu içeriden yiyip bitiriyor. Bir yandan da savaşı asla bırakmıyor çünkü yazmak onu hayata bağlayan tek şey.
Yazarın anlatım tarzı kitabın karanlık yanını çok iyi yansıtmış. June’un zihnindeydim sanki – korkularını, hayal kırıklıklarını, bastırılmış öfkesini ve iç hesaplaşmalarını onunla birlikte ben de yaşadım.
Bunların yanında, kitap günümüz dünyasına dair çok tanıdık meseleleri ele alıyor: Irkçılık, farklı olmanın bir pazarlama aracı hâline gelişi, sosyal medya linç kültürü ve yayıncılık dünyasındaki çifte standartlar... Hepsi de çok tanıdık geliyor. Bu noktada kitabin güncele yakın olmasını sevdim kafanızı kaldırıp görebileceğiniz şeylerin bir kez daha altını çiziyor.
Kısacası, etkilendim.
Destansı ama Gerçek !Edebiyat
Wow oldum uzun zamandır epik fantastik okumuyordum dünyanın en harika türü kesinlikle!!
Hiakyemize gelirsek bir kahramanlık hikayesi diyebiliriz kvothenin destansi hikayesi ailesi öldürülür,sokaklarda yaşar ve üstün yeteneğiyle gizemcilerin yetistirldigi üniversiteye alınır. Buna benzer klişeler okumuştum ama kral katil guncesinin hepsinden en büyük farkı kahraman odakli olması yani burda olay kvothe. Konu büyü değil, dünya değil, yan karakterler hiç değil. Bu hikâye, bir insanın içsel yolculuğu. Kvothe'un doğruyla yanlışı arasında gidip gelişi, kendine anlatma biçimi, başarısızlıkları, gururu, yenilgileri... O nedenle fantastik değil de gerçek bir hayat hikayesi okuyor gibiydim.
Mükemmel bir anlatım biçimi -evet fantastik bir hikayeyi benzer öğelerle anlatabilirim ama bunu da oldukça özgün yapabilirim- demiş adeta yazar.
Evren de sevdiğim şeyler kvhote denna elodin devi bast.. ve diğer tüm fantastik öğeler öyküler müzik... Sevemdigim dük bozuntusunun yanında geçirdiği zamanları okumak tempo düştü :(
Hayal kırıklığım ise Chandrianları hâlâ net olarak görememek oldu. O büyük gizemin peşinden koşarken hep biraz daha beklemem gerekti. Ama belki de serinin doğası bu: cevaptan çok yolculukla ilgili.
Dedik ya klasik bir fantastik kitaptan farklı bir insanın içine yolculuk yapmak yazarın şiirsel dili de bu yolculuğu kuvvetlendiriyor ve hüzün veriyor çünkü sanki bitmiş bir hikayeyi dinliyorum.. Sonu iyi bitmemiş bir hikayeyi bunda kvothenin ağzından dinlememin etksii var tabii. Sanki nasil basaramadigini anlatıyor gibi o nedenle de hüzünlü hissettiriyor.
Ve üçüncü kitap on küsur yıldır gelmiyormus bunu bilmek üzdüğü kadar kvothe'ye hemen veda etmeyeceğini bilmekte içten içe sevindirdi ne yalan söyleyim (yine de bir an önce gelsin lutfen...