Bu sırada hayatını zaten cehennemde geçirmiş olan birinin, cehennemin acılarını gerçekten hissetmediğinin farkına vardı, cehennemin acılarını gerçekten hissedebilecek olanlar tüm hayatlarını sadece cennette geçirmiş olanlardı.
Reklam
yaşam varsa ölüm de vardır, ölmek kolaydır, yaşamak zor ama yaşam ne kadar zor olsa da yine de yaşamak gerek, ölmekten korkmazsan yaşama daha güçlü sarılırsın.
Mükemmel...1000k
Karamazov kardeşler, kalınlığıyla başta göz korkutsa da bir kez içine girdiğinizde sizi bambaşka bir dünyaya çekiyor. Kitaba başlarken bir tür reading slump içindeydim ve çıkmak için büyük bir meydan okuma arıyordum. İşte o noktada Karamazov Kardeşler tam da ihtiyacım olan şeydi. Başlangıçta biraz zorlanmış olsam da karakterleri ve konuyu tanımaya başladıkça kitap akmaya, hatta zihnimi tamamen ele geçirmeye başladı.
Konumuz herkesin malumu üç Karamazov kardeş ve etrafında gelişen olaylar Dimitri, Alyosa ve Ivan...
Her birinin farklı hikâyeini hayata bakışlarını okumak sanki Dostoyevsk'nin zihninde yolculuk yapmışım gibiydi.
Kitap çeşitli bölümlerden oluşuyor bu bölümler arasında en ilgini çeken kesinlikle ivanin sorgulamalarıydı İvan'ın Tanrı, kötülük ve özgür irade üzerine bir ton sorgulama yapıyor. Özellikle "Büyük Engizisyoncu" bölümü ve şeytanla yaptığı konuşma tam anlamıyla zihnimi altüst etti. İvan'ın sorgulamaları, kendi içindeki kayboluşu , okurken onunla birlikte kaybolmak ve sürekli yeni sorular sormak büyük bir zevkti.
Alyosa kitapta iyiliği ve merhameti temsil ediyor inançlı bir karakter onun zosimayla yaptığı sohbetler. Zosima'nin ölmeden önceki verdiği felsefi derinligi yogun öğütleri kesinlikle okumaktan en zevk duyduğum kisimlardi .
Onun dışında Dimtri'nin durusmasinda o kadar sinir oldum ki Onun suçsuz olduğunu bilmek ama yine de suçlanmasını izlemek, adaletin ne kadar yanıltıcı ve insan doğasının ne kadar karmaşık olduğunu düşündürdü.
Dostoyevski burada bize ne anlatmak istedi bilmiyorum. Belki de toplumun önyargılarının, ahlaki çöküşlerin ve insan doğasının karanlık yüzünün bir eleştirisini sundu.
Dostoyevsky'i övmek haddime değil belki ama karaterlerin derinliğini o kadar güzel yansıtmış sanki kurgu değil de gerçek insanlarmis gibi yansitmis ki
Reklam