Biz hepimiz yaşadığımız her şeye bir değer arar, bir önem yükleriz. Belki bin kez yinelenmiş sıradan olayları bile biriciklik ve büyük bir anlam duygusuyla yaşarız. Çünkü onu biz yaşıyoruz! İnsan böyle yapmazsa sanırım varlığının ve yaşamının gerekliliği üzerinde derin kuşkular büyütecektir: Yalnızlığımız dünyayı dolduracak kadar büyüktür. Acımız ‘acıların beyidir.’ Aşkımızın benzeri ve tekrarı yoktur. Ayrılan herkesin kederi bizde birikmiştir. Bizim gözümüz değmemişse, biz söz düşürmemişsek, doğa bir ölü zamandır. Belki zaman bile değildir! Şarkılar, biz katılmışsak cana değiyordur. Bizim geçmediğimiz sokakların hikâyesi yoktur. Biz özgür değilsek dünya tutsaktır.