sezen aksu bir şarkısında “bir bedende kaç kişiyiz?” diyerek anlatmıştır. her birimiz oldukça kalabalığız. yer,zaman,duygu ve koşullara göre çok farklı sıfatlar giyebilir, çok farklı davranışlar sergileyebiliriz. hiçbirimizin tüm gerçekliğini kapsayan tek bir kelimeden bahsedemeyiz.
“kazanmak için savaşmayı bırakalım. pes edip kaybetmeye de oynayalım. artık savaş alanından çekilelim..” : bize öğretilenlerin aksine kabule geçmek. zor ama oldukça etkili
“kader motifi işte tam da böyle bir şeydir. çocukken o motif size ne yaşattıysa ne hissettirdiyse çevreniz değişir, insanlar değişir ama motif değişmez. ne yapar eder, sizi aynı motifin saldığı kokulara doğru mıknatıs gibi çeker. yalnız mıydınız, çok mu aşağılandınız, kimse size değer vermedi mi, terk mi edildiniz, umutsuzluğa karanlığa mı itildiniz..”
"Karanlık köşelerde canlı kandiller yakıyordum. Daha iyi yansınlar diye onlara yağ ekliyordum." sözleriyle anlatmayı seviyordu Snellman yaptıklarını.
tıpkı bizlerin de gün gün karanlığın hakim olduğu dünyayı aydınlatmak adına yapmamız gerekenler gibi. hiç pes etmeden aynı yola devam