İnsan yalnızken konuşacak kimsesi yokken, bir şeye inanması zordur. İşte o zaman Drogo, insanların birbirlerini ne kadar severlerse sevsinler, gene de hep uzak kaldıklarının bilincine vardı; insan acı çekerken acısı tümüyle kendisinindir, baska kimse bu acının en ufak bir kırıntısını bile üstlenemez; insan acı çekerse başkaları da, sevgileri çok büyük bile olsa, bundan acı duyamazlar; işte yaşamın yalnızlığına yol açan da budur.