Ayakkabılığın yanında Füruğ'un bordo çizmeleri, çamura batmış. O çamurlara bakıyor İbrahim, çizmelerin boynu bükük duruşuna. ''Tüm varlığım karanlık bir ayettir benim''. Kedi miyavlayarak bacaklarına sürünüyor. Bir şey almışlar benden, bilmem kim, ne zaman, nerede? Belki de daha ben doğmadan almışlar onu benden. İşte o yüzden böyle yersiz yurtsuz, kimsesizim.