Ege Tilgen
@egetilgen
Yaptığım alıntılar, o görüşe katıldığım anlamına gelmemektedir.
Doktor - Psikiyatrist
Yüksek Lisans
Malatya
1995
88 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
"Dracula"yı okumak, zaman makinesine atlayıp Victoria Döneminin o sisli-kasvetli-tekinsiz sokaklarında dolaşmak gibi. Gotik tarzda yazılmış bir eser.
Kitap, Kont Dracula'nın Transilvanya'dan Londra'ya gelerek yeni kurbanlar aramasını ve bir grup insanın ona karşı verdiği mücadeleyi anlatıyor. Ama bu sadece yüzeydeki kısım. Yazar, mektuplar, günlükler ve gazete kupürleri aracılığıyla güçlü bir atmosfer yaratıyor. Bu anlatım biçimi, hikayeyi çok daha gerçekçi ve sürükleyici kılıyor. Gerilim daha çok işliyor okura.
"Dracula" sadece korkutmakla kalmıyor, aynı zamanda iyi ve kötü, inanç ve inançsızlık, modernite ve gelenek gibi temaları da işliyor. Dracula, sadece fiziksel bir tehdit değil, aynı zamanda Victoria Dönemi'nin değerlerine ve yaşam tarzına yönelik bir tehdit. Bu yüzden de karakterlerin verdikleri mücadele sadece bir canavarla değil, aynı zamanda kendi korkularıyla ve inançlarıyla.
Kitabın en güçlü yanlarından biri de karakterleri. Harker'ın saf ama kararlı duruşu, Mina Murray'ın zekası ve cesareti ve Profesör Van Helsing'in bilgeliği ve inancı, hepsi romanı güçlendiriyor. Van Helsing'in o kendine özgü, hafif çatlak ama bir o kadar da bilge hali, kitaba ayrı bir tat katıyor.
Gotik severlerin mutlaka okuması gereken bir başyapıt olarak görüyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Okuduğum en kötü kitap.
Yeraltı edebiyatı diye sunulmuş ama ne dilinde o sertlik var, ne karakterlerinde bir derinlik. Daha çok yerin üstünde gezinip “bakın biz marjinaliz” demeye çalışan, ama onu bile ikna edici yapamayan bir kitap olmuş.
Cümleler dağınık, anlatım yorgun, karakterler de sanki yazar bile onlarla tanışmamış gibi. Kitabı okurken birkaç kez “belki ilerde açılır” dedim ama sonuna kadar sürünerek gittim, açılmadı. Sürekli “ben niye hala okuyorum bunu” dedim. Bir kitabı asla yarım bırakma huyum olmasa 3.sayfadayken bırakırdım.
Yeraltı edebiyatı bir ruh meselesi. Kirli, sert, vurucu olur. Ama Kaçan Şehir’de bu ruh yoktu. Varmış gibi yapılmış ama hiç olmamış…
Hayal kırıklığı1000Kitap
Paulo Coelho’dan beklediğim derinliği bulamadığım bir kitap oldu. Normalde Coelho’nun sade ama anlam yüklü anlatımını severim ama bu kitap bana baya yüzeysel geldi. Klişe öğütlerin art arda sıralandığı bir kitap(çık)tı. “iyi bir insan olmak çok iyi bir şeydir” demek kadar klişe hem de.
Evet, sembolik-metaforik anlatımları severim ama bu kitap 5. Kalite bir kişisel gelişim kitapçığı gibi yazılmış.
Kitap bittiğinde aklımda pek bir şey kalmadı. Coelho’nun diğer kitaplarıyla kıyaslayınca benim için açık ara en zayıf olanı bu oldu.
Tavsiye etmiyorum.
Son Ada kısa ama etkisi ağır bir kitap. Başta sakin, huzurlu bir adada geçiyor gibi görünse de, hikaye ilerledikçe o huzurun nasıl baskıya, korkuya ve sessizliğe dönüştüğünü görüyorsunuz. Kuşlar bile susturuluyor kitapta.
Livaneli bu kitapta aslında çok iyi bildiğimiz bir şeyi anlatıyor: Gücü eline alan bir kişi, eğer ona sessiz kalınırsa, en güzel düzeni bile mahvedebilir, güzel olan her şeyi yavaş yavaş öldürebilir. Doğaya, kuşlara, insanlara yapılanlar bir metafor gibi ama aynı zamanda çok tanıdık. Çünkü bu sadece bir adanın hikayesi değil, biraz da tüm insanlığın hikayesi.
Kitap bittikten sonra kendinize şu soruyu soruyorsunuz: “Sessiz kalmak da bir suç mu?” Evet, suç. Benim için kitabın en çarpıcı tarafı, iyi insanların susarak kötülüğe nasıl alan açtığını göstermesiydi. Bu yüzden kitap sadece bir roman değil, bize bir uyarı gibi.
