Bol Bol Spoiler İçerir
Bu kitap beni duygusal açıdan tek kelimeyle mahvetti. Her karakterin geçmişini daha derinlemesine öğrenirken bir yandan kocaman bir savaş oluyor. Her taraftan ihanet yaşanıyor ve Rin asla akıllanmıyor. Sürekli bir kişiden emir almak onun yönetimi altında olması beni çıldırttı. Karakter gelişimini kitabın sonunda sikerler tavrıyla yaptı bakalım üçüncü kitapta sürdürebilecek mi?
VE NEZHA ALLAH SENİ KAHRETSİN o kadar inanmıştım ki rinle birlikte o bıçağı ben yedim sanki. Kitap boyunca öyle güzel manipüle etti ki şok oldum sadece.
Kitay benim en sevdiğim karakter ona bir aey olursa yazara sevgi notu iletecegim. Rinle çapalanmaları, yaşanan her şeye rağmen onu koruması yerim yerim. Bu kitapla birliktelik resmen bütün cike üyelerinin rin yüzünden ölmesi öyle böyle üzmedi beni. Hele ki Ramsanın ölümü.. bakalım Changan gelince ne olacak?
Merakla üçüncü kitaba geçiyorum
KEŞKE OKUMAK İÇİN BİR YIL BEKLEMEMESEYMİŞİMAlıntı
Bu kitabı okuyalı aslında gerçekten bayağı bir zaman oldu. Ama dönüp profilime baktığımda, hayatımda bu kadar özel bir yeri olan, en sevdiğim serinin ikinci kısmının ilk kitabı hakkında hiçbir şey yazmadığımı fark ettim. Burası benim kitap günlüğüm gibiyse, bu başlangıcın incelemesi burada kesinlikle durmalıydı. Yazmasam eksik kalacaktı, o yüzden biraz nostalji yapıp o dönem hissettiklerimi buraya aktarmak istedim.
Ben bu kitabı 
Şimşek Hırsızı serisinden bayağı bir sonra okudum, 1 yıl falan sonra olabilir. NİYE BÖYLE Bİ MALLIK YAPTIM BİLMİYOM keşke okumak için o kadar zaman beklemeseymişimmm☆
Kitabın başında Percy’yi göremeyince, hatta adını bile duyamayınca açıkçası biraz modum düşmüştü. Büyük Kanyon'daki o fırtına ruhları (Anemoi Thuellai) saldırısıyla başlayan kaosta, Jason'ın elindeki madeni paranın birden kılıca dönüşmesini ve havayı kontrol etmesini izlerken bile aklım hala Percy'deydi. Yalan yok, ilk birkaç bölüm boyunca hep bir önyargı vardı içimde; sürekli " yosun kafa nerede?" diye söyleniyordum qwqwqwwq.
Ama 
Rick Riordan ’ın anlatımı öyle bir şey ki, insanı bir şekilde o hikayenin içine çekmeyi her zaman başarıyor. Hikaye ilerledikçe, karşımıza çıkan o yeni üçlüye (Jason, Piper ve Leo) yavaş yavaş, hiç fark etmeden çok ısındım. Bu kitapta Rick Riordan anlatım tarzını da değiştirmişti; tek bir karakterin ağzından okumak yerine, her bölümde farklı bir karakterin kafasının içine giriyorduk. Bu teknik, karakterleri çok daha yakından tanımamı ve onlarla bağ kurmamı inanılmaz kolaylaştırdı.
Karakterlerin ve o tehlikeli görevlerin bendeki yeri hala çok ayrıdır:
Jason: Çocuk hiçbir şey hatırlamadan, geçmişi silinmiş bir şekilde bir okul otobüsünde uyanıyor ama o kadar güçlü ki... Rüzgarları yönlendirmesi, yıldırım çağırması ve o meşhur altın parası (Ivlivs) ile dövüşürken
Şimşek Hırsızı serisinden bayağı bir sonra okudum, 1 yıl falan sonra olabilir. NİYE BÖYLE Bİ MALLIK YAPTIM BİLMİYOM keşke okumak için o kadar zaman beklemeseymişimmm☆
Kitabın başında Percy’yi göremeyince, hatta adını bile duyamayınca açıkçası biraz modum düşmüştü. Büyük Kanyon'daki o fırtına ruhları (Anemoi Thuellai) saldırısıyla başlayan kaosta, Jason'ın elindeki madeni paranın birden kılıca dönüşmesini ve havayı kontrol etmesini izlerken bile aklım hala Percy'deydi. Yalan yok, ilk birkaç bölüm boyunca hep bir önyargı vardı içimde; sürekli " yosun kafa nerede?" diye söyleniyordum qwqwqwwq.
Ama Rick Riordan ’ın anlatımı öyle bir şey ki, insanı bir şekilde o hikayenin içine çekmeyi her zaman başarıyor. Hikaye ilerledikçe, karşımıza çıkan o yeni üçlüye (Jason, Piper ve Leo) yavaş yavaş, hiç fark etmeden çok ısındım. Bu kitapta Rick Riordan anlatım tarzını da değiştirmişti; tek bir karakterin ağzından okumak yerine, her bölümde farklı bir karakterin kafasının içine giriyorduk. Bu teknik, karakterleri çok daha yakından tanımamı ve onlarla bağ kurmamı inanılmaz kolaylaştırdı.
Karakterlerin ve o tehlikeli görevlerin bendeki yeri hala çok ayrıdır:
Jason: Çocuk hiçbir şey hatırlamadan, geçmişi silinmiş bir şekilde bir okul otobüsünde uyanıyor ama o kadar güçlü ki... Rüzgarları yönlendirmesi, yıldırım çağırması ve o meşhur altın parası (Ivlivs) ile dövüşürken
Maalesef ki bu kitap benim için bir eziyet oldu. Seriyi çok sevmiştim o yüzden sırasına göre okuyayım dedim. Keşke seriyi bitirip okusaymışım ama. Daren’le Nova ilişkisini okumak keyifli olabilirdi ama kitap betimleme doluydu ve hüzünlü bir atmosfer vardı. Daren ve Nova’nın Elemental’dan kaçıp insan dünyasına sığınmasını ve orada geçirdikleri vakiti anlatıyor. Yazarın diğer serisi olan Canavarın Da Kalbi Varmış’a da yer verilmiş bu açıdan sevdim. O seriyi de merak ediyor ama konusundan emin olamıyordum. Şimdi eminim. Bu kitapta bazı sahneler duygulandırdı ama yine de o Elemental Kaos’u olmayınca eksik hissettirdi. SPOILER?!? Dedesinin onu korumak için Daren tarafından gönderilmiş olması… Daren gerçekten mükemmel bir adam. Nova’nın Arın’a yardım ettiği sahnede çok hoşuma gitti.
6/10
2026 107. kitabı
Serinin ikinci kitabında olaylar her anlamda daha da kızıştı. Kurgunun hızlı ilerlemesi açıkcası hoşuma gidiyor.
Hayden birazdan fazla saf ve yer yer aptal olsa da durumu iyi idare ediyor bence. Yani 5 ejderha eş ve daha önce bilmediği bir evrene aniden girişi derken yine de iyi ilerliyor. Nefret ettiğim kadın karakterlere dönmedi.
Bu kitapta bazı şeylerin arka planı daha da ortaya çıktı ve 3 eşiyle bağ kurdu. Easton ve Maddox henüz kırılmadılar ama onlar da eşikte.
Hayden günün sonunda ejderhalar için aşırı önemli bir noktada olacak ama bakalım üçüncü kitapta tüm her şeyi çözeceğiz.
Dördüncü Togan..
Fantastik edebiyat tarzında ülkemizde çok fazla yazar çıkmıyor ne yazık ki..Bu tarz, okuma oranı zaten çok düşük olan ülkemizde satılan kitap sayısına oranla yayıncılık anlamında da bir takım riskleri beraberinde getiriyor.Hal böyle olunca ülkemizden bir yerli yazarin bu tarzda bir kitabı yazıp yayinciya begendirmesi ve kitabın basılması bana göre edebiyatımızda önem verilmesi gereken bir konu..Kendi adıma;anadilimde bir fantastik hikaye okumak ve hikayenin gayet iyi yazıldığını deneyimlemek müthiş bir serüven oldu benim için..kaldı ki hikaye ve anlatıcı iyiyse söz konusu kitabın tarzinida çok fazla önemsemiyorum..Bu konuda yazarımız Batuhan Tuncdemire ellerine sağlık diyor başarılarının ve eserlerinin daim olmasını diliyorum..
Hikayeye gelirsek;tanrıların ve toganlarin olduğu, bozkır ve elekios halklarının aynı diyarı paylaştığı çeşitli halkların ve inanışların hüküm sürdüğü bir dünyada hikayenin arka planına ustaca yedirilmis mitolojik bir hikaye okuyoruz..
Hikaye de farklı ırklara sahip bir çok karakter var ve bu karakterlerin birbirinden farklı motivasyonu çok yalın sade ve akıcı bir dille anlatılmış..Okumaya kolaylık sağlayan bu yazım dili akıcılığı ve tempoyu düşürmeden finale kadar götürüyor bizi..
Özellikle bozkır halkının yaşam tarzı ve konuşma dili çok etkiledi beni..Belli ki üzerine çalışma yapılmış..
Yaratılan ırklar ise son derece tatmin edici bir şekilde anlatılıyor..
Tamarru kam,ejderha benzeri bir yaratık olan dehsezar,hikayenin her iki tarafında aktif rol oynayan dev ve yaridevler,annuk kavminden yamyam savaşçılar ve nihayetinde yaratılan özgün büyü sisteminde Hündarlar ve nida etme sanatları son derece iyi yazılıp iyi anlatılmış.
Karakter gelişimlerinin ve finalin biraz daha uzun olması gerektiğini düşünsem de bunu yazının başında anlattığım
Kadınlar, Rüyalar, Ejderhalar bana göre yalnızca bir deneme kitabı değil; Ursula Le Guin’in dünyaya bıraktığı düşünsel izlerin haritası. Kadınlık, dil, güç, edebiyat, mitoloji ve insan olmanın yükü üzerine konuşurken hiçbir zaman parmağını sallayan bir öğretmene dönüşmüyor. Daha çok arka kapakta söylendiği gibi: “Le Guin uzay gemisindeki bilge kocakarıdır. Varoluş kadar kadim bir lisanla konuşan ejderha, gücünü yalnızca zorunluluk karşısında kullanan büyücü…” Onu okurken insan, cevaplardan çok soruların peşine düşüyor. Çünkü Le Guin’in derdi dünyayı açıklamak değil; dünyayı yeniden görmeyi öğretmek.
Benim tarzımla söylersem; bu kitap, gürültüyle hükmedenlerin çağında sessizliğin bilgeliğini hatırlatıyor. Le Guin her sayfada şunu fısıldıyor gibi: Güç dediğimiz şey gerçekten başkalarına hükmetmek mi, yoksa kendine hükmedebilmek mi? Ejderhalarından büyücülerine, kadınlarından rüyalarına kadar anlattığı her şey aslında insanın kendi içindeki karanlık ve aydınlıkla yaptığı pazarlık. Kitabı bitirdiğimde aklımda tek bir düşünce kaldı: Belki de olgunluk, dünyayı değiştirmekten önce ona başka bir gözle bakabilme cesaretidir. Le Guin o gözü açan nadir yazarlardan biri.
