Eka
@ekaa3
20 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Hayatımın kitaplarından biri..SPOİLER***1000Kitap
Kelimelerimin,hislerimin kifayetsiz kaldığı beni histen hisse sürükleyen, hiç beklemezken en favori kitaplarım arasına girmeyi başarmış tarifsiz bir kitap..
Kitabı okurken başlarda "neden bu kadar övüldü acaba?" olmuş, abartılıyor mu diye arafta kalmıştım belli bir kısma kadar aynı döngüde gidince..Ama kitabın özellikle ortalarından sonra hikayeyi içinizde yaşıyormuş gibi hissetmeye başlıyorsunuz, öyle ki şu an favori kitaplarım arasında kalbimde.
Charlie.. Kitabı okurken onunla beraber küçük masum bir çocuk oluyorsunuz sonra onunla beraber koca dahi bi adam oluyorsunuz, yaşadığı her bir duyguyu hissediyorsunuz. Dahi olduğu sürede yaşadığı, hatırladığı, keşfettiği her şey, tüm anıları, eski Charlie'nin sürekli ona farklı bir pencereden bakması..hepsi öyle ince işlenmişti ki..Onun öğrenme sürecine de dahi olma sürecine de arkadaşıymış gibi ortak oldum okurken..Bir kere dahi olunca ve test başarıya ulaşınca asla kötü ihtimali düşünmüyorsunuz,kondurmuyorsunuz,hep öyle kalacak sanıyorsunuz..ben öyle sandığım için ekstra yaraladı beni. Algernon'da olan semptomlara, bir zaman sonra olan kötü değişimlere rağmen Charlie için böyle olmayacağını, mucizevi bi şey olacağını düşündüm hep taa ki son düzlüğe kadar..
Direkt,keskin bir acı son olsaydı çok üzülürdüm ama yavaş yavaş acı sona ilerlediğimizi okumak, onun o yazım dilinin değişmesi yavaş yavaş yeniden dönmek istemediği haline dönmesi ve bunu fark bile edememesi.. işte bu beni klasik acı sonlardan çok daha fazla yaraladı. Hayır Charlie'nin eskiye ve bir zamanlar farklı gözlerle bakabildiği o kuruma geri dönmesini kabullenemiyorum çok çok çok üzgünüm. Ağlamak istedim Charlie'ye kocaman sarılmak istedim, deha zamanları hiç yaşanmamış gibi bir saflıkla her şeyi unutup eskiye dönmesine mahvoldum, testin başarılı olmasını bekledim
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Beni allak bullak eden bir kitaptı.. Başlarından bi yere kadar çok fazla akmadı "ya acaba yarım mı bırakacağım" diye düşündüm ama iyi ki bekleyip bırakmamışım.
Martin'in toy hallerini, Ruth'a olan saf sevgisini hem çok sevdim* hem yer yer bu kadar koşulsuz onu değiştirmeye çalışan, üstten bakan, her şeyini eleştiren biriye hiç tepki vermeden sevmesine hem kızdım hem ona sarılmak istedim.
Kitabı okuyan herkes Ruth'a saydırıyordu, ben de Ruth'a Martinle sevgili olana kadar çok kızdım üstten bakan ben biliyorumcu hallerine, alttan alta onu kaba hor biri gibi görmesine yanına yakıştırmamasına, sürekli düzeltip değiştirmeye çalışmasına, hayallerine asla destek olmamasına onu asla yeterli bulmamasına çok kızdım..
Ama sevgili olduktan sonra benim Ruth'a bakışım değişti, herkes çok fazla linç etmişti ama yazarlık ve hayaller konusunda en azından bir noktadan sonra Martin'in gerçekçi olmayan bir hayalperestlikle sadece yazarak başka bir iş yapmadan para kazanmayı beklemesi(hayalleri gerçek olana kadar Ruth'un önerdiği x bir işte çalışıp kalan vaktini rahat rahat rahat yazmaya ayırabilirdi böylece yoksulluk ve açlık da çekmezdi) bence fazlaydı. Evlenmek istediği biri var ve bunun için hayallerinden vazgeçmeden düzenli bir işi olmalıydı evet Ruth bu kısımda haklıydı bence. Martin'in sadece dergilerde cevap bekleyerek geçinmeye başladığı sefalet günlerinde ben de bi noktadan sonra Martin'e kızdım, 2 kuruş kazanıyor kendini doyuracak kadar geçiniyor sonra iş aramadan yeniden aynı hataya düşüyor. Evet hayallerinden hiç vazgeçmemesi bana çok güzel dersler verdi ve imrendim ama sonsuz bir hayalperestlikle değil, hayatını idame ettirmeye çalışarak yapabilirdi bence bunu.
Martin'in aşırı felsefe yaptığı her sayfa beni aşırı sıktı, yazara en büyük eleştirim budur bence bunu bu kadar
Şimdi şöyle ki kitap babanın ölümüne kadar gayet güzel, total olarak da anlatımı sade ve akıcı ama bu bahsettiğim kısımdan sonra günlük ve başkalarının anılarının vs anlatıldığı yerleri sırf kitap bitsin diye okudum. Yazarın babasına verdiği değer ve yas sürecini anlattığı yerler kesinlikle harika, çok içten kelimelerle bize yasın sızısını anlatıyor; ama bunun dışında bazı yerlerde bunu neden yazmış, ne okuyorum şu an dediğim çok yer oldu, acısını yasını paylaşma kitabı olduğu için eleştirel olmak istemezdim ama bi okur gözüyle bakarsam bazı kısımları cidden gereksiz buldum. Hisleri, anlatımın akıcılığı ve sadeliği, yazarın yasını anlatışı çok etkileyiciydi evet; ama insanların ağlamaktan mahvoldum dediği kadar veya aşırı abartıldığı kadar iyi bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Evet güzeldi bahsettiğim noktalar, ama sanırım okumasam da eksikliğini duymazmışım. Büyük beklentiye başlamıştım maalesef kitabın hissel anlamı dışında genel olarak hayal kırıklığı oldu.
Uçurtma Avcısı- Minimal Spoiler İçerebilir*1000Kitap
Yorum yapmadan geçemedim..Hasan o kadar güzel kalpli bir çocuktu ki onu, güzel kalbini, saf dostluğunu, sevgisini sarıp sarmalamak istedim. Yeri geldiğinde çocuk hallerindeyken "Hasan çok güzel kalplisin ama çok safsın anlamıyorsun Emir'in çocuk kıskançlığını, onu onun seni sevmediği kadar masum seviyorsun" derken buldum kendimi..Çocuk Emir'e dehşet kızdım, hayır dedim seni böylesine tüm kalbiyle seven üstelik senin sahip olduğun şeylere ufacık bile sahip olmayan bu çocuğun bilgisini, zekasını, sevgiye layık olmasını kıskanamazsın dedim..Çocukken sessiz kaldığı olayda o kadar sinirlendim ki hayır dedim susamazsın o seni böylesine her olayda korurken, senden dolayı bunları yaşarken hayır hayır hayır susma sakın dedim olmadı..
Ama büyük Emir küçük Emir'in aksine hatalarından dersini almış, dostluğunun kıymetini ve aslında kendinin de Hasan'ı nasıl bi yerden sevdiğini içinde hep bilmiş ama yeni yeni itiraf edebilmiş belki kendine ve onun dostluğunun karşılığını anca büyük Emir olarak vermeye başlamış diye düşünüyorum. Bazen bir koca hata sahiden tüm ömre yayılabilir, hatta başka insanların da ömrüne.. Emir'in yaptığı pek çok kötü şeyi anlamış olmasına rağmen Hasan'ın giderken bile asla onu ele vermediğine ve tüm yaptıklarına rağmen yıllar sonra yazdığı mektupta bile hâlâ onu güzelim kinsiz sevgisiyle seviyor olmasına hem çok şaşırdım hem çok duygulandım. Hasan sen herkesin sahip olmak isteyeceği bir dostsun. Ve Emir..asla göz yumulan durum affedilemez ama Hasan'a, onun emanetine ve anılarına sahip çıkman ve yüreğindeki kini büyüdükçe eritip güzel bir kalbe evirmen öyle mutlu etti ki beni, büyük seni ve kalbini sevdim.
********
Bana yorumumu soracak olursanız;
Evet güzel akıcı ve başından itibaren hiç sıkmayan bir kitaptı; ama sanırım ben Hasan ve Emir'in hikayesini daha
PÁL SOKAĞI ÇOCUKLARI İNCELEMESİ1000Kitap
Nerden başlasam bilmiyorum beni bu kadar etkileyecek bi kitap olmasını beklemiyordum. Kitabı okumaya başlar başlamaz konusu sizi içine çekiyor, hiç sıkılmıyorsunuz ne zaman bitecek demiyorsunuz..Tam tersi içimizi saran sıcacık bir hikaye..Uzun zamandır bu kadar tatlı bir hikaye okumamıştım içim sıcacık oldu okurken, küçücük çocukların dünyasını bu kadar büyük görebilmek ve her sayfada heyecanla okutmak büyük bir yetenek ister diye düşünüyorum. Küçücük çocuklar ama sahiplendikleri arsaları onu korumak için verdikleri savaş, orayı bir bakıma ev gibi bilmeleri, dostlukları, asker oyunları, küçücük çocuklardan öğrendiğimiz kocaman dersler..hepsi geçmişe götürdü beni.
Pal sokağı çocuklarının hikayeleri, heyecanları, arsa için verdikleri savaş..Her bir detay o kadar güzel o kadar heyecanlı işlenmişti ki sanki yaşadıkları her aksiyonda yanlarındayım gibi ben okurken geriliyordum ve çok heyecanlanıyordum. Onlar arsaları için savaş verirken sanki ben de oradaydım. Nemecsek kocaman işler yaparken sanki ben de onu korumaya çalışıyordum burdan..
Herkesin belki favori bir çocuğu vardır, benimki tereddütsüz Nemecsek'ti. Küçücük yüreğiyle kocaman cesareti, minicik sarı tatlı bi çocuk olup başlarda Pal sokağındaki diğer çocuklardan tabiri caizse altta görülen bu yüzden hassas bir kalbi olan,hep büyüklerinin gözüne girmeye çalışan ama bana sorarsanız kitaptaki tüm çocuklardan daha mükemmel olan en ve tek favori karakterim oydu. Onu okurken öyle gülümsüyordum küçücük haliyle yaptığı kocaman cesur şeyleri okurken öyle heyecanlanıyordum ki kalbimde kocaman bi yer bıraktın Nemecsek.. Sizi ve arsanızı çok sevdim Pal sokağı çocukları, hiç beklemediğim bir zamanda kalbimde kocaman bir iz bıraktınız.
Kitabın sonu hepimizi paramparça etmiştir buna eminim ben o kadar üzüldüm ki bu sona ve