Eka
@ekaa3
20 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Hayatımın kitaplarından biri..SPOİLER***1000Kitap
Kelimelerimin,hislerimin kifayetsiz kaldığı beni histen hisse sürükleyen, hiç beklemezken en favori kitaplarım arasına girmeyi başarmış tarifsiz bir kitap..
Kitabı okurken başlarda "neden bu kadar övüldü acaba?" olmuş, abartılıyor mu diye arafta kalmıştım belli bir kısma kadar aynı döngüde gidince..Ama kitabın özellikle ortalarından sonra hikayeyi içinizde yaşıyormuş gibi hissetmeye başlıyorsunuz, öyle ki şu an favori kitaplarım arasında kalbimde.
Charlie.. Kitabı okurken onunla beraber küçük masum bir çocuk oluyorsunuz sonra onunla beraber koca dahi bi adam oluyorsunuz, yaşadığı her bir duyguyu hissediyorsunuz. Dahi olduğu sürede yaşadığı, hatırladığı, keşfettiği her şey, tüm anıları, eski Charlie'nin sürekli ona farklı bir pencereden bakması..hepsi öyle ince işlenmişti ki..Onun öğrenme sürecine de dahi olma sürecine de arkadaşıymış gibi ortak oldum okurken..Bir kere dahi olunca ve test başarıya ulaşınca asla kötü ihtimali düşünmüyorsunuz,kondurmuyorsunuz,hep öyle kalacak sanıyorsunuz..ben öyle sandığım için ekstra yaraladı beni. Algernon'da olan semptomlara, bir zaman sonra olan kötü değişimlere rağmen Charlie için böyle olmayacağını, mucizevi bi şey olacağını düşündüm hep taa ki son düzlüğe kadar..
Direkt,keskin bir acı son olsaydı çok üzülürdüm ama yavaş yavaş acı sona ilerlediğimizi okumak, onun o yazım dilinin değişmesi yavaş yavaş yeniden dönmek istemediği haline dönmesi ve bunu fark bile edememesi.. işte bu beni klasik acı sonlardan çok daha fazla yaraladı. Hayır Charlie'nin eskiye ve bir zamanlar farklı gözlerle bakabildiği o kuruma geri dönmesini kabullenemiyorum çok çok çok üzgünüm. Ağlamak istedim Charlie'ye kocaman sarılmak istedim, deha zamanları hiç yaşanmamış gibi bir saflıkla her şeyi unutup eskiye dönmesine mahvoldum, testin başarılı olmasını bekledim
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·123 syf.·
Beğendi
·5 günde okudu
·2026 2. kitabı
Ah Ruth, ağlıyorum..Alıntı
"Söylediğin her şeyin doğru olduğunun farkındayım. Hayattan korktum. Seni yeterince sevmedim. Ama daha iyi sevmeyi öğrendim. Şu andaki seni ve eski seni seviyorum, hatta senin sen olmanı sağlayan her şeyi seviyorum. Benim sınıfımda olduğunu söylediğin şeylerden seni ayıran ne varsa onları, şu anda anlamadığım ama anlayabileceğimi bildiğim inançlarını seviyorum. Anlamaya adayacağım kendimi. İçtiğin sigarayı, ettiğin küfrü bile seviyorum; onlar senin bir parçan ve ben seni onlar için de seveceğim. Öğrenebilirim. Şu son on dakikada çok şey öğrendim. Buraya gelecek cesareti bulmam bile şimdiye kadar öğrendiklerimin göstergesidir. Ah, Martin!.."
Beni allak bullak eden bir kitaptı.. Başlarından bi yere kadar çok fazla akmadı "ya acaba yarım mı bırakacağım" diye düşündüm ama iyi ki bekleyip bırakmamışım.
Martin'in toy hallerini, Ruth'a olan saf sevgisini hem çok sevdim* hem yer yer bu kadar koşulsuz onu değiştirmeye çalışan, üstten bakan, her şeyini eleştiren biriye hiç tepki vermeden sevmesine hem kızdım hem ona sarılmak istedim.
Kitabı okuyan herkes Ruth'a saydırıyordu, ben de Ruth'a Martinle sevgili olana kadar çok kızdım üstten bakan ben biliyorumcu hallerine, alttan alta onu kaba hor biri gibi görmesine yanına yakıştırmamasına, sürekli düzeltip değiştirmeye çalışmasına, hayallerine asla destek olmamasına onu asla yeterli bulmamasına çok kızdım..
Ama sevgili olduktan sonra benim Ruth'a bakışım değişti, herkes çok fazla linç etmişti ama yazarlık ve hayaller konusunda en azından bir noktadan sonra Martin'in gerçekçi olmayan bir hayalperestlikle sadece yazarak başka bir iş yapmadan para kazanmayı beklemesi(hayalleri gerçek olana kadar Ruth'un önerdiği x bir işte çalışıp kalan vaktini rahat rahat rahat yazmaya ayırabilirdi böylece yoksulluk ve açlık da çekmezdi) bence fazlaydı. Evlenmek istediği biri var ve bunun için hayallerinden vazgeçmeden düzenli bir işi olmalıydı evet Ruth bu kısımda haklıydı bence. Martin'in sadece dergilerde cevap bekleyerek geçinmeye başladığı sefalet günlerinde ben de bi noktadan sonra Martin'e kızdım, 2 kuruş kazanıyor kendini doyuracak kadar geçiniyor sonra iş aramadan yeniden aynı hataya düşüyor. Evet hayallerinden hiç vazgeçmemesi bana çok güzel dersler verdi ve imrendim ama sonsuz bir hayalperestlikle değil, hayatını idame ettirmeye çalışarak yapabilirdi bence bunu.
Martin'in aşırı felsefe yaptığı her sayfa beni aşırı sıktı, yazara en büyük eleştirim budur bence bunu bu kadar
