Bir kitapseverin yaşayabileceği en kötü durumlardan biriyle karşılaştım.😌 Kitabımın 4 sayfası eksik. Bu kitaptan elinde olan varsa bu sayfaların fotoğrafını atabilir mi lütfen. 🙏
🌿🕊️
Sabah-ul Hayr ☀️
Aczimi Sana sundum Allah'ım...
Çünkü biliyorum ki kul, gücüyle değil; teslimiyetiyle yücelir.
Dünyanın yükü omuzlarımı eğdiğinde, secde kalbimi doğrultur.
Ben eksik, ben muhtaç, ben faniyim...
Sen ise daima Aziz, daima Kadir, daima Bâkî'sin.
Bana düşen kapında beklemek,
Sana düşen ise rahmet etmektir...
.🤲🌹
Umutun kapısı kapanmaz
Paylaşılmayan mutluluk hep eksik kalır. Eksiklerimiz, mutlu günümüzde daha çok yakar canımızı. Yeni sayfalara yeni şeyler yazmalı şimdi.
Bitmeyen sınavlardan geçiyoruz. Düşe kalka yürürken birikiyoruz; devamlı kaybettiklerimiz ve kazandıklarımız hep bizimle beraber.
Hayaller gerçek olur bazen. En umutsuz anda açılır bir kapı; yeni bir serüven başlat!
Ne kaybettiğinden ne kazandığından vazgeçmek ister insan. Umudun kapısı hiç kapanmaz hiçbir zaman.
Yenilginin ve yarım kalmışlığın arasında
Yenildim bu hayata, evet. Başımı öne eğen bir mağlubiyet değil bu; göğsümde açılan yaraların, ruhumu yeni baştan doğuruşunun sessizliği. Üzgünüm, çünkü gidenlerin yeri hep bir uçurum. Ama mesutum; çünkü o uçurumun kenarında yepyeni, dikiş tutmaz ama rüzgara göğüs geren bir 'ben' inşa ettim.
Hep bir tarafım eksik, hep bir yanım yarım... Bir yapbozun kayıp parçası gibi, kendimi hoyratça tamamlamaya çalışmaktan yoruldum artık. Bıraktım o kırık kenarları, sarmıyorum. Yenilgilerim benden koca bir gençliği, saf bir neşeyi ve belki de o çocuksu güveni alıp götürdü. Ağır bedeller ödedim.
Ama bana kendi enkazımdan yepyeni bir tapınak yapmayı da yine o yenilgiler öğretti.
Şimdi bu yarım yaşanmışlığımla, bitmemiş bir şiir, sokaklarında yağmur fırtınaları kopan terk edilmiş bir şehir gibiyim. Bu eksiklikle ne yapacağımı, onu nereye koyacağımı bilemiyorum. Belki de hiçbir şey yapmamalıyım. Belki de insan, en çok tamir etmeyi bıraktığı o çatlaklardan sızan ışıkla aydınlanır. Varsın yarım kalsın hikaye; çünkü en güçlü çığlıklar, hep yarım kalmış ezgilerden yükselir.
Umutsuzluk...
İnsan bazen sadece yaşar; ne mutlu ne de üzgün... Sadece yaşar. Günler birbirinin aynısı olur, saatler geçer ama hiçbir şey değişmez. Kalabalıkların içinde bile kendini eksik hissedersin. Eskiden heyecan veren şeyler artık sıradan gelir. Gülersin ama içten değil, konuşursun ama anlatamazsın. En yorucusu da budur zaten; kimse fark etmezken yavaş yavaş tükenmek.