dün gece yazıldı1000Kitap
beni kimse kurtarmasın
Beni kimse kurtarmasın artık,
kurtarılacak yerimi çoktan yaktım ben.
İçimde bir ev vardı eskiden,
pencereleri çocukluğa bakardı,
kapısında annemin sesi dururdu,
duvarlarında kimseye anlatmadığım küçük sevinçler asılıydı.
Sonra bir gün,
kimse gelmeden,
kimse kapıyı kırmadan,
kimse yangını başlatmadan,
o ev kendi kendine tutuştu.
Ben de o günden beri
içimdeki külün başında bekleyen
sessiz bir adamım.
Bana mutlu musun diye sorma.
Mutluluk benim dilimde eski bir kelime artık,
anlamı silinmiş,
harfleri dökülmüş,
bir vitrinin önünde unutulmuş
çocukluk oyuncağı gibi.
Baksam tanırım belki,
dokunsam kırılır.
Ben uzun zamandır
yaşamıyorum da,
bir şeylere devam ediyorum sadece.
George CarlinEksilen
"Tanıdıklar çoğaldı ama dostlar eksildi. Çabalar arttı ama mutluluklar azaldı.
Varlığımızı arttırdık ama değerlerimizi yitirdik. Ve nihayet hayata yıllar ekledik ama yıllara hayat katamadık."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Karanlığın İçinden Geçen Yolcu
İnsan, kendisine doğru yürüyen bir sırdır.
Bir sabah ışığın avuçlarında doğar; henüz dünyanın ağırlığını bilmeden, gökyüzünü kendi kalbinin devamı sanır. Rüzgâr onun için yalnızca bir şarkıdır, zaman ise kırılmamış bir aynanın sonsuz yansıması. Her şey mümkündür. Her şey olacak gibidir.
Sonra hayat gelir.
Sessizce.
Bir ağacın gövdesine işleyen yıllar gibi, görünmeden yerleşir insanın içine. Bazı kapılar kapanır, bazı sesler uzaklaşır. Bir zamanlar yıldızlarla dolu olan göğün altında, eksilen şeylerin gölgesi büyümeye başlar. İnsan, kaybettiklerinin adını koyamadığı bir mevsime girer.
İşte umutsuzluk o mevsimin adıdır.
Ne tamamen gece, ne de tam anlamıyla gündüzdür. Bir eşiğin üzerinde bekleyen gölge gibidir. İçinde konuşan bütün sesler yorulmuştur. Düşler, kıyıya vurmuş eski gemiler gibi sessizce çürümektedir. Kalp, kendi yankısını bile duymakta zorlanır.
Ve insan yürür.
Nereye gittiğini bilmeden.
Bazen kendi içindeki uçurumun kenarında durur. Aşağı baktığında gördüğü şey karanlık değil, cevapsız sorulardır. Çünkü en derin boşluklar ışığın eksikliğinden değil, anlamın kaybından doğar.
O anlarda ruh, kendisini terk edilmiş bir ev gibi hisseder.
Pencerelerinde bekleyen hatıralar vardır. Tozlanmış odalarında yarım kalmış sevinçler dolaşır. Duvarlarında eski umutların solgun izleri asılıdır. İnsan kendi içine döndükçe, kaybettiği şeylerin aslında kendisinden kopan parçalar olduğunu fark eder.
Fakat karanlığın da bir dili vardır.
Sessizlikle konuşur.
Ruhsuz derler bana, bakmadan geçip giderler,
Gözlerimdeki o yorgunluğu hiç mi hiç görmezler.
Bir kalbim vardı oysa, çoktan susup incinen,
Şimdi sadece kabuğum kaldı, içimden eksilen.
Ayan beyan ortada değil mi haykırışlarımız
Sancılı olsa da varoluşlarımız
Haa ayrılıklarımız
Hangi şarkıda, hangi yüz
Hangi tebessüm hatırlatmadı ki seni bana
Uzağımdaki yakınlığım benim, kaçışlarım hep sana Titreyen kalemimden dökülen mısralarım
Başımı yastığa koyduğumda canlanır hatıralarım
Olmasa ne olur, ne çıkar Ne kaldı ki sanki yanıma kâr
Bir avuç umudu çok gören ey nazlı yâr
Sanma ki yüreğimde küllenmiş sevdam, hâlâ yanardağ
Kaçtıklarıma yakalandım, hep tek çıkmaz sokağımdın Kimseler bilmedi bendeki hüznün kederini
Soluğu kesilmiş yarınlar bıraktım, kendimden kaçtım
Tebessüme hep borçlu kaldım O da hiç sormadı bana derdimi
Dürüp büksem heceleri
Yine de gelirsin bana sormadan geceleri
Sevdanın en gizemli, en sitemli hâli Ağzıma almadığım yeminleri çiğnemedim ki
Avazımın çıktığı yerde susar Yine sana koşar içimdeki deli
Hiç olmak ne demek, hiç...
Boğazın düğümlenmesi, nefes alıp da konuşamamak
Acılar yarışmaz, bilirim de Sevdanın ben miyim son neferi
Ne hacet, kadere değil kırgınlığım
Peyderpey eksilen ben miyim
Yoksa bendeki sen mi