Ela Turunç
@elaturunc
Az aslında çoktur.
Şu anda okuduğu kitap
“Tümüyle haklıydı, belki eskiden de berbat bir yerdi dünya, belki eskiden de bu kadar bencil, o kadar acımasız, bu kadar aptal, bu kadar cahildi insanlar ama bu kadar cüretkâr değillerdi. İnanmasalar bile bilgiye kıymet veriyorlardı, vicdanlı olmanın öneminden bahsediyorlardı, merhametli olmak gerekir diyorlardı. Haklı olmanın, adil olmanın, fedakâr olmanın bir anlamı, bir değeri vardı. Oysa şimdi insanlık barbarlık dönemine geri dönmüştü. En kıymetli şey güçtü, güce sahip olmaktı. İster zenginlikle, ister siyasetle, ister dinle, ister futbolla, ister çalarak, ister uyuşturucu satarak, isterse öldürerek elde edilmiş olsun hiç fark etmez, güce sahipsen bütün kapılar sana açılıyordu. Üstelik kimse de bu saltanatı, bu kudreti, bu zenginliği nasıl elde ettin diye sormuyordu. Çünkü gücün pazarlayıcısı cehalet olmuştu, onu kıymetli hâle getiren ise ahlaksızlıktı. Cehalet bütün kötülüklerin temeliydi.”
Duyguların mantıkla alakası yoktur ki saçma olsun. Ne hissediyorsam oydu.
Hayır,depresyondan kurtuluş yoktu,onunla birlikte yaşamak vardı,her an,her dakika,her saat onunla mücadele etmek vardı.
Hayat , hastalıklı bir insanın yorgun gözlerini yakan güçlü bir ışık gibiydi .
İnsan içindeki ışığa göre hareket eder , bundan ötesini kimse beceremez.