Hıristiyanların söyledikleri gibi biz dünyadayız ama dünyaya ait değiliz.
Reklam
Ben kadın cinsinde her zaman büyük bir teselli hassası buldum ve düşkün zamanlarımda sevimli bir insanın benimle ilgilendiğini hissetmek kadar hiçbir şey ıstıraplarımı hafifleştirmedi.
Kadınlara karşı pek az başarılı oluşum onları daima çok fazla sevmemden ileri gelmiştir.
Ancak çeşitli açılardan, tekrar ve tekrar, yeryüzüne herhangi bir sebep ya da anlam olmaksızın gelmiş olamayacağım sonucuna varıyordum. Kendimi hissettiğim gibi, yuvasından aşağı düşmüş, tüyleri bitmemiş bir yavru kuş olamazdım. Öyle olsa bile, çimenlerin üzerinde sırt üstü yatmış ağlıyorum, çünkü bir annenin beni dünyaya getirdiğini, yumurtadan çıkardığını, ısıttığını, beslediğini ve sevdiğini biliyorum.
Peki o nerede, o anne? Eğer terk edildiysem, beni kim terk etti? Beni birisinin sevgiyle bu dünyaya getirdiği gerçeğini kendimden gizleyernem. O birisi kimdi? Gene "Tanrı" mı? O, benim arayışımı, çaresizliğimi ve mücadelemi biliyor ve görüyor.
"O var" dedim kendime. Bu gerçeği bir anlığına kabul etmemle birlikte derhal yükselen var oluşu ve var oluşun olanaklarıyla mutluluğunu içimde hissettim. Ancak gene bir Tanrı'mn var olduğunu kabulden yola çıkarak O'nunla olan ilişkimi araştırmaya koyuldum. Gene "o" Tanrı'yı zihnimde canlandırmaya çalıştım ve gene "o" Tanrı evrenden ve benden koparak bir buz kütlesi gibi gözlerimin önünde eridi gitti de O'ndan geriye hiçbir şey kalmadı. Gene içimdeki o varlık pınarı kurudu da ben ümitsizliğe kapıldım ve kendimi öldürmekten başka çarem olmadığım düşündüm. İşin en kötü tarafı da kendimi öldüremeyeceğimi hissediyor olmamdı.
Reklam