Ölüm, kesinlikle doğumdan daha kişisel bir şey. İnsanların yüzlerine baktım. Onlar benimle konuştular, ben baktım. Yıllardan beri uğramadığım mahalledeki komşular, çocukluk arkadaşlarım, artık çoğunun yüzünü tanımadığım esnaf, artık çoğuyla ilişkimin kalmadığı akrabalar. Onları seyrederken birinin lafı geldi aklıma, "İnsanlar en iyi sevişmelerini cenazeler den sonra yaşarlar, hala yaşıyor olmalarını kutlamak için".
Çünkü bir insana acımak, bazen o kişide kendi acınacak yönlerimizi görmekten ya da görmezden geldiğimiz sadistçe eğilimlerimizin gerçekleştiğini gözlemlemekten dolayı yaşadığımız suçluluk duygularından da kaynaklanabilir.