Çok iyiydi buuuuuuu
Kitabın sonu neydi öyleee !!! Bastan soyleyeyim spoilerli konusacagim. Nagihan yine dokturmus diyebiliriz. Hikaye coook surukleyiciydi. Ben normalde Darenciyimdir :D ama bu kitap Daren beni uzdu :( Sanki baska bir Daren okuyormusuz gibi hissettirdi. Arını da coook severim bu kitapta baya iyiydi ama bazi hatalari yine vardi. Kitap boyunca tekkk kusursuz karakter Sinaydi diyebilirim. Tummm Elemental kaostan kaynıyor, Daren Arın Nova üçgeni kızışıyorken "Ben varisimle mutluyum" havasındaydı. Novanin Sonaya ozenmesini anliyorum :) AYYY en onemlisi Erim... Novanın kadim ve Bilge dostu. Onu gercekten cok ozleyecegimi de soylemek istedim. SONUUU şoook asla beklemiyordum. Çok sasirdimmm. Hemen sonraki kitabi alip okumak istiyorummm. KESINLIKLE bu seriyi okuyunnnn. Bayyyyyyy
Ben tam olarak ne okudum?
Merhabaaa,
Arkadaşlar bu kitap neydi böyle?
Ciddiyim çok önyargılı olduğum bir kitaptı. Kitaptı diyorum çünkü kitabı hemen bitirmemek için üç güne yaydım. Harikaydı. N. G. Kabaldan okuduğum ilk kitaptı. Muazzam bir kurguya sahip. Okurken asla sıkılmayacağınız bir kitap hatta arttırıyorum her sayfasını merak ederek okuyacağınız bir kitap. Kısaca kitaptan bahsedeceğim.
Nova ve Ayzer yakın arkadaşlardır. Bir gün hayatları ansızın değişir. Kendilerini Elemental olarak bilinen diyarın içinde bulurlar. Ve herkesin bir krallığa bağlı olduğu bu kurguda. Nova'nın bağlı olduğu krallık 100 yıl önce büyük bir savaşta yok olmuştur. Ayzer ise bu diyarın kralı olarak bilinen Toprak krallığının varisidir. Nova ise herkesin nefret ettiği Su krallığının varisidir. İkili birbirlerinden yavaşça uzaklaşırken Nova artık diyarın ona yaptığı istenmeyen baskısından çok yorulur ve kendisini ilmekte olan Su kralı Arın'ın oradan çıkarmak için plan yaparken bulur. Ama birisi sürekli bunu engellemeye çalışır. Ateş lordu Darennnn.
Hani Arkadaşlar kurguyu üstünkörü anlatmaya çalıştım ama bu kurgu anlatılmaz yaşanır yani. Bu güne kadar ben ne bekliyormuşum bunu okumak için diye kendimi sorguladım bir kurgu. Okuyun okutturun. Hani ben çok beğendim. Mükemmeldi. Daha nasıl anlatırım bilemiyorum. Kesinlikle serisini sıkılmadan okuyacağım bir kitap.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Munay Ki (Sevgi Enerjisi)1000Kitap
Sizlerle Marcela Lobos'un And Dağları Şamanları eserini paylaşacağım. Evvela Güney Amerikanın And Dağlarındaki şamanlarından bahsetmek istiyorum. Bilindik manada bir Tanrı inancına sahip olmadıklarından sadece ölen kişilerin Büyük Ruh denen bir varlıkla bütünleştiğine inanıyorlar ve bu bütünleşmenin gerçekleşebilmesi içinde belirli seremonilerden geçmek gerekiyor. Yazar Maya ögretisine dayanan Munay Ki (Sevgi Enerjisi) seremonilerini başından sonuna kadar tamamlayıp bir eğitmen olarak kendi yaşamından örnekler vererek esere derinlik katmış. Ayrıca kitapta geçen "Homo Luminous" kavramı var ki seremonilerin temelini teşkil ediyor. Öyle ki bu kavram; yüksek enerjili, bilinçli ve galaktik insan türü demek! Zaten Munay Ki seremonilerindeki on adet inisinasyon (belirli bir metotla içsel bilgiye sahip olma süreci) bu insan türünün doğması üzerine kurulu.
Gelelim Munay Ki Seremonilerinin İçeriğene;
1. Şifacı İnisinasyonu; yaralarımızı bilgelik ve şefkat kaynaklarına nasıl dönüştüreceğimizi öğrenmek.
2. Güç Kuşakları İnisinasyonu; bedenin doğal zekâsını uyandırıp geliştiren enerjileri deneyimlemek.
3. Uyum İnisinasyonu; yedi arketip üzerinden her bir enerji merkezini aktive etmek.
4. Gören İnisinasyonu; gözümüzün önünde duran ama görünmeyen eterik ve elemental izleri fark etmek.
5. Gün Bekçisi İnisinasyonu; yaşamı besleyen ve sürdüren enerjiyi yenilemek.
6. Bilgelik İnisinasyonu; gezegenin gözüyle derin bir iletişim halinde olmak.
7. Yeryüzü Bekçisi İnisinasyonu; gezegeni tek bir ekosistem olarak algılamak.
8. Yıldız Bekçisi İnisinasyonu; gezegenin ötesine uzanıp yıldızlarla olan derin bağı keşfetmek.
9. Yaratıcı İnisinasyonu; Büyük Ruh ve tüm yaratılışı anlamak.
10. Rahim İnisinasyonu; sahip olunan dişil enerjiyi harekete geçirmek.
Eserde farklı bir şamanik dinamik
Ben su vârisiydim.
Hatalı olan.
İstenmeyen ve nefret edilendim.Edebiyat
Merhaba okurlarrr
Türk edebiyatında şu ana kadar okuduğum en güzel fantastik kitapla geldim Kitabımız 100 yıl önceki "Büyük Yıkım" sonrası Elemental adlı yerden Dünya'ya kaçırılan varislerini bulmak isteyen lordlarla başlıyor. Bu lordların her birinin farklı elementi temsil eden krallığı var (ateş, hava, toprak ve su) Varisler, Lordlarının güçlerini arttırıyor ama Dünya'da yaşayan varisler öteki hayatlarıyla ilgili hiçbir şey hatırlamıyor. Bu yüzden her şeyi en baştan öğreniyorlar.
Başrolümüz Nova'da su krallığının varisi. Ama bilmediği bir şey var: Su krallığı Büyük Yıkım'da yok olmuş ve lordu da ölmüş (?). Yok olan krallığın varisi Nova, hiç bilmediği gezegende çeşitli zorbalıklara maruz kalarak hayatta kalmaya çalışır. Kimse onu sevmez çünkü Su krallığındakiler delidir bu da onları tehlikeli yapar. Suyun ne yapacağı belli olmaz.
bir yandan su krallığına ne olduğunu öğrenmeye çalışan Nova öte yandan diğer lordlarla vakit geçirir. Ve bir akşam uyurken beyaz saçlı, mavi gözlü bir adamla tanışır: Yıkılmış krallığın ihanete uğrayan lordu, Su lordu Arın Arın hayatta kalmayı başararak 100 yıldır ilmek adlı bir yerde varisini beklemiştir. Geri dönüp halkının intikamını almak ister ve olaylar da burada başlar...
KİTABA BAYILDIMMM!!!
Evren çok güzel kurgulanmıştı. Su burcu olarak tabii ki su krallığındanım Arın öyle güzel yazılmış bir karakterdi ki onunla tanıştıktan sonra kitap bambaşka bir seviyeye çıktı Nova'nın orman ruhunu nagueli yapma sahnesi çok havalıydı (benim güçlü kızım) Daren, herkes tarafından kötü ilan edilen yalnız Ateş Lordu'm Başlarda gıcık davransa da her şeyi halkını ve Nova'yı korumak için yaptığını öğrenince ona üzüldüm.
Kitabın sonunuysa bir şarkı sözüyle özetlemek istiyorum "__We used to be close but people can go from people you know
Araklamalar ve Vârisler :d
SPOILER UYARISI: Serinin sonuna dair ağır detaylar içerir!
Yine ve yine bir 
N. G. Kabal kitabı okudum ve tabii ki şaşırtmayan o malum son: Büyük bir hayal kırıklığı. Epik fantastik olma iddiasıyla yola çıkıp, ucuz bir replika gibi duran bu serinin neden "olmadığını" detaylarıyla anlatıyorum.
Giriş ve Olay Örgüsü
Hikayemiz Nova ile başlıyor. Nova, gerçek dünyada büyükbabası ve arkadaşı Ayzer ile yaşayan, hayatından pek de şikayetçi olmayan bir kız. Ancak büyükbabası teleskoptan bakarken o meşhur "Lordlar vârislerini istiyor" cümlesini kurduğunda, ben zaten ileride öğreneceğimiz o "dahice"(!) plot twisti anlamıştım. Nova dedesini ciddiye almasa da, Ayzer ile gittikleri şenlikte Ayzer’in de bu inanca sahip olduğunu ve kaçırılan Alfinlerin (Elemental dünyasının insanları) geri götürüleceğini öğreniyoruz. Tabii ki ertesi gün kızımız ve arkadaşı Elemental’e götürülüyor ve "epik" olduğu iddia edilen hikayemiz başlıyor.
Dünya İnşası: Klişeler ve Mantık Hataları
Elementler: Ateş, su, hava ve toprak... Yazar keşke biraz kafa yorsaydı. Yıl 2026, hala aynı dört doğa elementini okumaktan sıkılmadık mı? En azından bir elektrik elementi eklenseydi, bu kadar klişe olmazdı.
Vârislik Sistemi: Dört krallık, lordlar ve vârisler var. Anlamadığım şey; vârisler neden sadece kadın olmak zorunda? Cevabı yok. Kan bağı yok; "Gökyüzü" denen fiziksel formu olmayan bir tanrı tarafından krallıkların ihtiyacına göre yoktan var ediliyorlar. Bu sistem tamamen lordlar vârisleriyle romantik etkileşime girebilsin diye kurulmuş, çok zorlama bir kılıf gibi duruyor. (Nitekim kendi lorduyla aşk yaşayan bir vârisimiz de mevcut.)
Büyü ve Savaş: Büyü sistemi çok yüzeysel, bir bedeli yok. Savaş sahneleri ise epik fantastik diyen bir seriye göre inanılmaz yetersiz. Bir harita krokisi bile yok; diyar kafamda asla
N. G. Kabal kitabı okudum ve tabii ki şaşırtmayan o malum son: Büyük bir hayal kırıklığı. Epik fantastik olma iddiasıyla yola çıkıp, ucuz bir replika gibi duran bu serinin neden "olmadığını" detaylarıyla anlatıyorum.
Giriş ve Olay Örgüsü
Hikayemiz Nova ile başlıyor. Nova, gerçek dünyada büyükbabası ve arkadaşı Ayzer ile yaşayan, hayatından pek de şikayetçi olmayan bir kız. Ancak büyükbabası teleskoptan bakarken o meşhur "Lordlar vârislerini istiyor" cümlesini kurduğunda, ben zaten ileride öğreneceğimiz o "dahice"(!) plot twisti anlamıştım. Nova dedesini ciddiye almasa da, Ayzer ile gittikleri şenlikte Ayzer’in de bu inanca sahip olduğunu ve kaçırılan Alfinlerin (Elemental dünyasının insanları) geri götürüleceğini öğreniyoruz. Tabii ki ertesi gün kızımız ve arkadaşı Elemental’e götürülüyor ve "epik" olduğu iddia edilen hikayemiz başlıyor.
Dünya İnşası: Klişeler ve Mantık Hataları
Elementler: Ateş, su, hava ve toprak... Yazar keşke biraz kafa yorsaydı. Yıl 2026, hala aynı dört doğa elementini okumaktan sıkılmadık mı? En azından bir elektrik elementi eklenseydi, bu kadar klişe olmazdı.
Vârislik Sistemi: Dört krallık, lordlar ve vârisler var. Anlamadığım şey; vârisler neden sadece kadın olmak zorunda? Cevabı yok. Kan bağı yok; "Gökyüzü" denen fiziksel formu olmayan bir tanrı tarafından krallıkların ihtiyacına göre yoktan var ediliyorlar. Bu sistem tamamen lordlar vârisleriyle romantik etkileşime girebilsin diye kurulmuş, çok zorlama bir kılıf gibi duruyor. (Nitekim kendi lorduyla aşk yaşayan bir vârisimiz de mevcut.)
Büyü ve Savaş: Büyü sistemi çok yüzeysel, bir bedeli yok. Savaş sahneleri ise epik fantastik diyen bir seriye göre inanılmaz yetersiz. Bir harita krokisi bile yok; diyar kafamda asla
Seriyi okurken ciddi anlamda yazarın hayal gücüne, kalemine hayranlık besleyerek aralar verdiğim ve düşündüğüm anlar oldu.
Elemental'i, bambaşka bir diyarda var olan bambaşka bir düzeni, bu düzenin içindeki yozlaşmışlığı; hepsi hikayelerle dolup taşan ciddi anlamda karakter sahibi karakterleri, Sina'yı, Ayzer'i, Daren'ı, Arın'ı, Nova'yı...
Özellikle de Nova'yı o kadar kendime yakın hissettim ki. Sonsuzluk görüntüsünden korkmasından tutun, oburluğuna, arkadaşlığa verdiği sonsuz değere, her yere geç kalmasına ve bir şekilde her şeye geç kalmış gibi hissetmesine, sorunlarını mizah ürünü hâline getirerek hasır altı etmesine, yönetilmekten hoşlanmamasına, inatçılığına, ne kendinin ne de başka birisinin dışlanmasına göz yumamayışına, adalet anlayışına, mavi rengine olan hayranlığına (balık burcu olmasına) ve sayamadığım birçok özelliğine kadar kendimi okuyormuşum gibi hissettiren bir karakter oldu ki.
Başından beri herkes onu bir şeyleri mahvettiği için suçlarken onunla birlikte o kadar anlaşılmadığını, ona haksızlık ettiklerini hissettim ki. Evet, belki Nova en çok hata yapan kişiydi ama hiçbiri en çok çabalayan o olduğu için en çok hatayı yapanın da o olduğunu fark etmedi. Herkesin başından beri sahip olduğu her şeyi kelimenin tam anlamıyla yalnız başına elde etmek zorundaydı. Başta kendini diyara kabul ettirmek zorundaydı, izini almak zorundaydı, var olmayan bir krallığın varisi olarak kendini kanıtlamak zorundaydı, naguelini kazanmak zorundaydı, Lordunu geri getirmek zorundaydı, krallığını ve halkını geri getirmek zorundaydı, ikiz alev bağıyla ne yapması gerektiğini çözmek zorundaydı, bunu yaparken diğerlerinin güvenini kırmamak için didinmek zorundaydı... Daha sayamadığım bunca şeye onlar hariç diğer herkes başından beri sahipti. Arın ve Daren.
Bu iki karaktere de
