Kara KitapEdebiyat
Türk Edebiyatının en büyük sorunlarından birisi basmakalıp ifadelerdir. Yıllardan beri süregelen ağızlardan düşmeyen eserler ve yazarlar sorunun ana kaynağıdır. Çok büyük bir marifetmiş gibi edebiyat öğretmenlerimizde bunları destekler. Sürekli 60-70 sene öncesinin toplumcu gerçekçi yazarları ve eserleri övülür. İnce Memed'e gelince ise gururla edebiyatımızın en iyi romanı derler... Bunun türevi düşüncelerden sıyrılırsak; günümüz dünyasında yazılmış olan eserlerin üstüne koyarak, modern edebi tekniklerle yazılan postmodernizm türü ortaya çıkıyor. Orhan Pamuk Türk Edebiyatının postmodernizm konusunda önde gelen başarılı isimlerinden. Kitabı okurken yazara ve postmordenizme karşı muhteşem bir hayranlık beslememek elinizde değil. Yazar sizle aslında bir kediyle oynar gibi oynuyor. Bazı yerlerde metinlerarasılık yapıyor ve açıkça belirtmediği zamanlar oluyor. Bölüm başlarında anektod olarak verilen ifadeler kitabın ilerleyen kısımlarında karşımıza çıkıyor. Karakterimiz kendisi ile yüzleşmeyi denediği zamanlarda sıkça üstkurmaca tekniğinden yararlanılıyor. Aynı mekanda, aynı kişilerle farklı bir hissiyat veriliyor, bu da ilgi çeken faktörlerden biri. İsimler özel olarak edebiyatımızdan alınıyor. Galip'in adı Şeyh Galip'ten, Celal'in adı Mevlana Celaleddin Rumi'den geliyor. Kitaba bir bütün olarak bakıldığında tek düze bir konu işlemediğini görürsünüz. Kimi yerlerde Nişantaşı'nın kaldırımlarındaki çökük yerlerden bahsedilirken kimi yerlerde ise karakterin bir türlü kendisi olamadığından bahsediliyor.
Aynı şekilde daha öncesinde bilmediğim Hurufilik teşkilatından bahsediliyor. İlk defa okuyanlar için muhteşem bir merak unsuru oluyor. Maddenin özünün ses olduğunu söyleyince ne bu ya diyip bakıyorsunuz. Aynı şekilde kitapta sıkça işlenen o döneme ait motifler var. 56 model
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
KumarbazEdebiyat
Puan vermedi
Kitabın dili anlaşılır ve sade. Ağır bir üslubu yok. Kitap okurken sizi genel anlamıyla sıkmıyor. Bence akıcı bir kitap. Özellikle kumar sahneleri çünkü Dostoyevski (kendisi de kumarbaz) bu anları çok güzel betimlemiş, o hırsı ve tutkuyu muazzam bir şekilde yansıtıyor. Karakterlerin arasındaki bağı, olayları ve kurguyu iyi bir şekilde birleştirdiğini düşünüyorum. Bu kitabı Dostoyevski'ye başlamak isteyip nereden başlayacağını bilemeyen kimselere öneririm. Okurken kaliteli bir eser okuduğumun farkında olmamı fazlasıyla hissetirdi.