"...Gerçekten de herkes, herkese karşı, herkes için suçludur. Yalniz insanlar bunu bilmiyorlar, eğer bilselerdi şimdi dünya cennet olurdu. "
Dostoyevski/ Karamazov Kardeşler
"Önce Kelime vardı, "diye başlıyor Yohanna'ya göre İncil. Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık. Kelimenin bittiği yerde başladı; Kelime söylenemeden önce başladı. Kelimeler , Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık , Kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler ,Yalnızlığı anlattı ve Yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalniz Kelimeler acıyı sindirdi ve Kelimeler insanın aklına geldikçe, Yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.
"... Konuklarının şaşkınlığını, ölümünü günü gününe önceden bildirmesine bağlanacak efsaneleri düşündü; ama bir tek şunu anlamadı: Sırf insanların yokluğunu çektiği için kendini ölümün kollarına bırakmıştı aslında, ufacık bir komediyle kandırılabilen bu kıt akıllı sersem insanların..."