Ev sahibesi iki kadın da dedemin öfkeli, herkesin kendisinden korkması isteyen Tanrı'sına inanıyorlardı. Adı her an ağızlarındaydı, kavga ederlerken bile birbirlerine şöyle diyorlardı:
"Defol! Tanrı versin cezanı senin, bildiği gibi yapsın seni..."
"Dualarımın" birçoğunu bugün bile hatırlıyorum; çocuklukta aklın ürettikleri ruhun çok derinlerinde yaralar açıyor ve bu yaralar kimi zaman bir ömür boyu geçmiyor.
Tanrım, Tanrım... içim acıyor!
Bir an önce büyümek istiyorum!
Dayanamıyorum artık,
İstersen al canımı Tanrım, affet beni!
Mesleği öğrenemiyorum,
Şeytan'ın uşağı kocakarı Matrona,
Kurt gibi uluyor bana,
Yaşamaktan bıktım artık!