Her şey çocuklukta başlıyor ve kendimizde bitiyor.
İnsan olmak… Doğamızı, kişiliğimizi, insanları ve kendimizi derinlemesine bilmek istedik her zaman . Bu kitapta çoğunu bulabiliriz veya yolumuzu açabiliriz .
Alıntılar üzerinden gitmek istiyorum çünkü kitapta değinilip yorum yapılacak çok fazla bilgi var.
”Çevreye güven duyma ile kendine güven duyma birbirinden farklı olgular değildir . İnsan kendine güvenirse, diğer kişilerden de korkmaz ;diğer insanlardan korkan biri ise çaresizlik duyguları yaşar .Bir insanın kendine güvenmesi çocukluk yıllarında çevresine duyduğu güvenle başlar. Bu duyguyu sonradan, kendinden elde edebilmesi oldukça güçtür.” Yazarın da dediği gibi, kendimize güvenirsek korunduğunuzu hissederek çevremizden korkmayız. Ayrıca kendimize güvenirsek karşı tarafta bu güveni hissedip oda bize güven verir. Bu güven ise ailemizin bize olan güveninden kaynaklanır. Sonuçta küçükken kendimizi bilmeyiz bir nevi ailemizdir kalbimiz, beynimiz . Eğer aile çocuğa güvenirse çocuk yönetildiği , güven duyduğu kişilerden aldığı güveni kendisinde hisseder . Örnek olarak: "Bunu yapamazsın" cümlesi ile "En azından dene, yapabilirsin" cümlesi ile büyüyen çocukların kendine güveni aynı olamaz. Çünkü birinci çocuk her zaman bilinçaltındaki o ön yargıyı uygulayacaktır bu ön yargıda kendine ve çevresine güvensizliğe yol açacaktır.
"İnsan kendine değer verebildiği oranda başkalarına da değer verir; diğer insanlar gerçek anlamda değer verdiğini hissettirdikçe kendisini de değerli bulur. Yoksa bir diğer insanı yücelterek kendini küçültmek , ne ona ne de kendimize değer vermektir.”
Neden insan kendine değer verirse diğerlerine de verir ? Çünkü değer verirsek biliriz ki; bizim ,değer verdiğimiz kişinin önemli bulduğu kişiden yeni şeyler öğrenebiliriz, mutlu olabiliriz ve ona