Ey mutsuzlar! Kardeşlerinizi boğazlıyorlar, göz yumuyorsunuz.
Çığlıklar duyuluyor, ama siz susuyorsunuz.
Aramızda dolaşıp kurbanını seçiyor zorbanın teki,
Sessiz kalırsak bize dokunmaz diyorsunuz.
Bok yiyorsunuz! Ne tuhaf yer burası, sizler nasıl insanlarsınız!
Haksızlık varsa bir yerde eğer ayaklanmalı insan.
Ayaklanma olmuyorsa batsın o şehir yerin dibine.
Yansın bitsin, kül olsun karanlıklar basmadan!
Bahçe kapısından çıkarken sırsıklamdı.Fırtınanın salladığı lambaların donuk aydınlığındaki kimsesiz sokak bile güzeldi.Nerdeydi insanlar?Onlar yalnız evleri yanarken dışarı uğrarlardı.Dünyanın şakırtılı yıkanışına karışmanın sevinci içinde yavaş yürüyordu.Savrulan iri damlalar yüzüne çarptıkça daha istiyordu.Bu yürek büyütücü sevinç var olmanın,yaşamanın sevinciydi;biliyordu.