e l i f ༄
@elifirlll
<3
Şu anda okuduğu kitap
ah, canım claps ya… o kadar sempati besledim ki ona karşı sanırım mazzanti’nin içinde claps tüm serisini okuyacağım <3
kitap genel olarak çok sürükleyiciydi, birkaç aydır beni rahatsız eden reading slump bu kitapla birlikte son buldu. polisiyeye, gizem içeren kitaplara bayılıyorum ve bu kitap gerek kurgusuyla gerek betimlemeleriyle gerekse karakterleriyle kalbimde özel bir yer edindi -en çok claps tabii- sonu gerçekten beklenmedikti, kitap okumaktan boynum kopsa da tüm olayı öğrenmek için saatlerimi verdim ve değdiğini düşünüyorum.
Reklam
Ahmet Ümit kitabı bitirir bitirmez buraya sığındım, kafamdaki soru silsilesinden kaçmak için... ahmet ümit'i çok severim, kitaplığımda yer alan yazarlardan belki de en sevdiğimdir o. bu kitap ona olan hayranlığımı bin kat artırdı. kitaplığımda yalnız ahmet ümit'in koleksiyonunu yapmak için ayırdığım bir bölüm var, daha dört beş eser var orada. kronolojik sırayla okumaya çalıştığım için bu kadar geciktim kitaplarını tamamen bitirmekte, inanır mısınız şu an vazgeçtim bu fikirden, gördüğüm kitabını alacağım, bitireceğim ve sonra tekrar aynısı... şu ana kadar kayıp tanrılar ülkesi'nden sonra beni en çok şaşırtan kitap, belki ikisi yarışabilir bile...
kitap, olay örgüsü, karakterler... her şey o kadar güzel ve bir o kadar da bağlantılı ki nasıl daha önce tahmin edemediğime şaşıyorum. gerçi kırk yıl düşünsem yine aklıma gelmezdi fakat belki alternatif yollardan birisi olarak düşünebilirmişim. yine de çok ama çok şaşkınım, bu şaşkınlığım uzun bir süre dinmeyecek.
gözüm kapalı bu kitabı, ahmet ümit'in herhangi bir kitabını, önerebilirim size.
lütfen bu eseri herkes okusun, herkes ahmet ümit'in farkına varsın... 
Sis ve Gece
yazılalı yüz yıldan fazla vakit geçmiş ve hâlâ güncelliğini koruyor, heyhat! anca bir tanzimat yazarı böylesine güzel eser ortaya koyabilirdi.
daha ilk sayfayı okur okumaz azmi efendi'ye karşı bir antipati hissetmiştim ki doğru da çıktı, son sayfada kitabın kapağına tekrar baktım ve "çok bilen gerçekten de çok yanılıyormuş." diyerek eseri okumaya son verdim. etme bulma dünyası demişler ya azmi efendi... sonu gerçekten de çok tatmin ediciydi, kitaplığıma hoş geldin ilk realist romanımızın yazarı!
sahafta dolaşırken denk geldiğim, raftan usul usul bana bakan o kitap... on yedinci yaşımı yarılamışken bu kitabı okumamak büyük saygısızlık olurdu kendime. iyi ki almışım ve iyi ki okumuşum, özellikle eski basımını aldığım için sararmış sayfaların arasında, bir anlığına da olsa, bahar'ın odasında, bir yandan badem'i sevip bir yandan da bahar'la dertleşirken buldum kendimi.
keşke, diyorum; keşke daha erken yaşta tanışsaymışım ipek ongun'la....
fakat aynı zamanda iyi ki diyorum, iyi ki çocuk aklıyla değil de yetişkinliğe erişmesine ramak kalmış bir genç kız olarak okumuşum.
her duyguyu yaşattı bu eser bana. serdar ve bahar'ın isimlerinin geçtiği her sayfada yüreğim adeta pır pır etti, eşref ve volkan beni kahkahalara boğdu, derya bazen gözlerimi devirmeme sebep oldu. keriman beni ne kadar üzdüyse sevgi ve mine de beni o kadar güldürdü.
lâkin söylemeden geçemeyeceğim, benim favorim nurcihan ve handan hanım oldu.
her okula bir nurcihan hanım, her eve bir handan hanım lazım şüphesiz ki.
uzun yıllar boyunca kitaplığımdaki en nadide eser olarak nüfuz edecek tek kitap... o ne güzel bir kurgudur, o ne güzel bir eserdir öyle! türk edebiyatımızın ilk romanı, ne yıllar geçmiş üzerinden; ona rağmen bu kadar iyi olabilir mi? ah fitnat, ah talat ve ah ali bey... kime gözyaşı dökeceğime şaşırdım. şemsettin sami'nin de dediği gibi: ah... bu ne dert! bu ne felaket! heyhât!
Reklam