Elif Yılmaz
@elifyilmaz9
77 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Eşitlik..
Bu kitabın bende bıraktığı izlenim. Ne sevdim diyebiliyorum ne de tam olarak sevmedim. Şaşırdığım nokta ise çok ünlü bir kitap olmasına rağmen hakkında olumlu yorumlara çok az rastlamam. Bu durum insanı ister istemez düşündürüyor.
Ergenlik çağında olan Holden adlı karakterin 5.kez okuldan kovulması ve yılbaşı tatiline kadar ailesinden bu durumu saklamasıyla başlayan günlerini konu alıyor. Aslında biraz sıradışı bir karakter, bulunduğu çevreye, genel olarak topluma ve hayata dair çok da olumlu bir tutuma sahip olduğunu söyleyemeyiz. Bulunduğu yaş dönemi ile belki de oluşum sancılarının birer dışavurumuydu onun bu davranışları. Aslında içinde bir yerlerde masumiyetini de görebiliyorsunuz. Tabii görmek isterseniz.
Hayatlarımızda da böyle midir acaba, toplumun dışladığı veya ötekileştirdiği bireylerin içlerini, derinliklerini görmeye çalışmadan direkt etiketleri ile mi ayrıştırıyoruz onları?
Belki çok zevkli bir okuma süreci sunmasa da, yetişkinlere gençleri anlamak için düşündürmeyi ve empati yapmayı sağlıyor.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Reklam
Şermin Yaşar’ın kalemini, sadeliğini, hayata bakışını hep sevdim. Uzun zamanda olmuştu okumayalı, özlemiştim kısacası.
Planda olmayan aslında birazda talihsiz bir olay sonucunda başladım “Söyleme Bilmesinler”e. Ve başlayalı 24 saat dolmadan da bitmişti. Hiç anlamadım bile. Kitabı tanımlamaya çalışırken “sakin bir merak kelimesi” çıktı dilimden. O nasıl bir şey derseniz tarif edemem ancak okursanız anlarsınız. Bir aile kitabın konusu. Ancak herkes kendi gözünden anlatıyor hayatını, duygularını, gördüklerini. Ve aslında her şey nasılda farklılaşıyor bakan gözler değiştikçe. Aslında hepimizin hayatı gibi..
Hep kendi gözümüzden gördüğümüzle değerlendiriyoruz olayları, insanları kısacası her şeyi. Aslında ne kadar sığ kalıyor düşüncelerimiz anlamak ve anlamlandırmak için.
Okuyucuda güzel izler bırakan bir kitap. Kalemine sağlık Şermin Yaşar.
Uzun zamandır gördüğüm ve merak ettiğim bir kitaptı. Çok keyifle ve severek okudum. Aslında okurken dümdü bir kitapmış gibi hissettirse de içerisinde güzel mesajlar içeriyor.
3 ana karakter üzerinden ilerlese de bütün olaylar karakter çeşitliliği fazl aslan bir kitap. Bir baba ve biri kız biri erkek iki evladının yaşantılarını okuyoruz kitap boyunca. En küçük karakter Scout anlatıyor bize her şeyi. Bir çocuk gözünden olayları görmek, düşünmek, incelemek biz yetişkinler için oldukça değerli bence. Zira büyüdükçe basitliğimizi, sadeliğimizi unutabiliyoruz bazı olaylara bakarken. İşte Scout bize bunu fark ettiriyor.
Bir çok toplumsal sorunla ilgili mesajlar da var kitapta; siyah-beyaz ayrımı yani ırkçılık, kötü insanların size ne gibi zararları olabileceği, empati yeteneğinin ne kadar kıymetli olduğu, bir babanın evlatlarıyla ilişkisinin önemi, basma kalıp düşünceler yerine düşünmenin daha doğru olduğu gibi.
Kitaptan bir alıntı ile yazımı bitirmek istiyorum:
“İnsanların çoğu iyidir, Scout, yeter ki sen onları bir gün gör.”
Ayfer Tuncun Osman kitabını son zamanlarda kitap tavsiyelerine güvendiğim bir çok hesapta görünce merak ettim ve biraz araştırdım. Aslında bir serinin son kitabı olduğunu öğrendim. Seriyi biraz araştırınca konunun tamamen birbirini takip etmediğini ve sadece karakter devamlılığı olduğunu ayrıca kitapların ayrı ayrı okunsa da bir kopukluk olmayacağını öğrendim. Serinin ikinci kitabı Yeşil Peri Gecesi ile başladım. Başlamadan önce de kitapla ilgili bir çok yorum okudum ve merakım tahmin edersiniz ki daha da arttı. Ama kitap bende o merak ettiğim etkiyi tam yarattı mı emin değilim. Umduğumu bulamadım desem daha yeri olur. Tek bir karakter ve onun çevresindeki insanlar üzerinden ilerleyen bir kitap. Ana karakterin " hayatımın ipini çektiğim gece" diye bahsettiği geceye neler yaşayarak geldiğini, o gecenin ne anlam ifade ettiğini ve daha sonrasını yavaş yavaş öğreniyorsunuz. O geceye veya olaya dair okuyucu da merak uyandırılmaya çalışılsa da ben de çok o etkiyi yaratmadı. Olayların çok yavaş ilerleyişi zaman zaman kitabı okumakta beni sıkmadı da değil. Genel konu anlamında güzel bir kitap olsa da belki de ben okuduğum yorumlar sonucunda çok beklentiye girdiğim için çok keyif alamadım okurken.
Serinin Osman kitabını hakkında da bir çok yorum okuyup merak etmiş olsam da Yeşil Peri Gecesinden sonra da beklentilerimi ya yine karşılamazsa diye de düşünmeden edemiyorum.
Kurgusu en değişik diye adlandırdığım kitapların arasında yerini aldı 1984.
Kitabı okumadan önce 80'li yıllara dair bir şeyler gibi düşünsem de araştırdıktan sonra öğrendim ki kitabın isminin hikaye ile bir bağlantısı yokmuş. Kitap 1948 yılında yazılmış ve yazar sayının son iki rakamını değiştirerek bu ismi koymuş eserine. Hatta yazar 80'li yılları göremeden 1950 yılında dünyaya veda etmiş. İlk birkaç sayfada ne oluyor, burası neresi diye düşünsem de bir ütopya kitabı olduğunu anlamanız çok uzun sürmüyor. Ütopya ama ne ütopya.
İnsanların her şeyleri ile baskı ve yönetim altına alınmaya çalışılan ütopik bir hikaye. Düşünceleri, duyguları hatta vücudunuzdaki hormonların işleyişini bile kontrol altına almak. Düşününce korkunç geliyor insana hatta bir noktada bu kadarı da imkansız diye düşündürüyor.
Baskı ve şiddet yoluyla insanların düşüncelerinin, duygularının değiştirilmesi kulağa çok canice geliyor değil mi? Ama imkansız değilmiş. Bende kitabın başından sonuna kadar duygularını değiştiremezler diye ısrar etsem de değiştiriliyormuş. Hatta insan bir an da bambaşka biri bile olabiliyormuş.
Öyle bir ütopya ki burası geçmiş bile yok ediliyor. Kendi isteklerine göre değiştirilebiliyor. Doğru / yanlış bu kavramların hiç bir anlam ifade etmediği bir Ütopya. Kesinlik / sonsuzluk.. Kitabı okurken sizde bazı kelimelerin, kavramların anlamlarını sorularken bulabilirsiniz kendinizi.
Her ne kadar zaman zaman öyle olmadığını iddia da etsek düşünce özgürlüğüne sahip olmamızın, düşüncelerimiz olmasının, kendimiz olabilmenin, sevebilmenin, herkesin birbirinden eşsiz bireyler olmasının kıymetini hatırlatıyor insana 1984.
Reklam